[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μοιραίοι όλοι αντάμα

Θα μπορούσε να υπάρχει μέσα στο κεφάλι μας μια σταλιά μυαλό και πέντε δράμια αισιοδοξία. Για το μυαλό, δεν έχει σημασία το δικό μας, έχει του κράτους. Αυτή τη φορά, δυστυχώς, είναι το μόνο που μπορεί να κάνει κάτι. Θα έπρεπε οι πυρκαγιές αυτές, σε Πάρνηθα και Πήλιο, να είναι αφετηρία αναγέννησης. Γιατί, θα το έχουν προσέξει όσοι περπάτησαν στην Πάρνηθα, τα έλατά της, τουλάχιστον, δεν ήταν και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Τα έτρωγε το γκι, και δεν υπήρχαν Δρυΐδες να το μαζέψουν, κι ένα άλλο παράσιτο σαν φύκι, που τύλιγε τους κορμούς και σιγά σιγά τα ξέραινε. Οι πυρκαγιές φυσιολογικά είναι μέρος της ζωής του δάσους, το ανανεώνουν. Αλλά τι σχέση έχει ο τόπος μας με τους φυσιολογικούς ρυθμούς; Θα μπορούσε να αλλάξει η ροή της απάθειας. Να γίνει μια πραγματική επανάσταση για την προστασία της φύσης, να δοθούν χρήματα, να κληθούν ειδικοί, να αρχίσει μία γιγαντιαία αλλαγή. Θα μπορούσε αυτή η καταστροφή να είναι ευκαιρία, να μείνει στην ιστορία σαν ορόσημο της αντιστροφής στην κρατική συμπεριφορά και φροντίδα, όπου μια μεγάλη πρωτοβουλία σταμάτησε την παρακμή, όχι μόνο του περιβάλλοντος, αλλά και της πολιτικής συνείδησης και της συλλογικής κατάθλιψης και παραίτησης που μοιραία βιώνουμε στον κατήφορο αυτόν που μας έχει πάρει. Αλλά ακούς τα μεγάλα λόγια του Πρωθυπουργού, ακούς τους στρατηγούς και τους επιτελάρχες να αποποιούνται τις ευθύνες και περνάει γρήγορα η αστραπή της πιθανολογίας, έρχεται η πικρή αλήθεια σαν σφυριά, στην Ελλάδα ζεις, τη μεγαλόστομη και μεγαλομανή, με τις πολλές κουβέντες και την ελάχιστη επιστήμη, ξέχνα το και τράβα το μικρό κουπί της μικρής ζωής σου, σε όσο χώρο σου απομένει… Μοιραίοι, νωθροί, απελπισμένοι όλοι αντάμα, δεν προσμένουμε καν κάποιο θάμα.