[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το φυλασσόμενο κράτος

Δειλινό στην Ακαδημίας, γωνία Χαριλάου Τρικούπη, εμφάνιση των ΜΑΤ με θερινή στολή.

Φανελάκι χακί, μπράτσα έξω, παντελόνι εκστρατείας, στην έρημο της Αθήνας είχαν βγει οι άνθρωποι, κι εμείς με τα τακουνάκια και τα ξώπλατα εκτός κλίματος. Μα τι κάνουν εδώ οι λεβέντες, τι φυλάνε;

Τα θερινά σινεμά, την όπερα, τα ταβερνάκια; Χιαστί οι τιράντες στο στήθος κρατάνε σε ύψος χεριών μυστήρια όπλα που τα κοιτάμε γκρο πλαν καθώς περνάμε για το θέατρο. Θέατρο και στο πεζοδρόμιο, κομπάρσοι του έργου: «Εσωτερικός εχθρός του κράτους των Εξαρχείων» (προσέξτε, δεν είναι ψευδοκράτος αυτό, σαν το άλλο των Τουρκοκυπρίων, δεν είναι κρατίδιο, σαν το άλλο των Σλαβομακεδόνων, ετούτο είναι κράτος με τα όλα του, παρακαλώ). Δακρυγόνα θα είναι αυτά, τα θυμάστε; Μας έχουν λείψει τελευταία. Όλο στάχτη κυκλοφορεί, και μπούρμπερη, πού πήγανε οι ωραίες μέρες με τα χημικά της Αστυνομίας; Τι ευτυχισμένοι που ήμασταν και δεν το ξέραμε… Στο μεταξύ, πες πες το παραμύθι περί κράτους Εξαρχείων, το έχουν πιστέψει και οι ίδιοι, και τους βλέπεις μέρα- νύχτα με τα ψηλά ποδήματα, καουτσουκένιες (υποθέτω, δεν τις έπιασα κιόλας) μπότες μέχρι το γόνατο, ή μάλλον περικνημίδες, κι ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες αγνώστων στοιχείων, σε καίρια σημεία της κεντρικής γειτονιάς, περιπολία.

Τελειώνει το θέατρο, βγαίνουμε έξω, έχουν έρθει ενισχύσεις τώρα, ολόκληρη κλούβα, μας παρακολουθούν που ξεκινάμε να τσιμπήσουμε κάτι, δεν κάναμε τίποτα κακό, ε; Παρακάτω άλλοι φρουρούν το κρασάκι και τους μεζέδες μας, τα παιδιά που παίζουν στον πεζόδρομο, το γλυκάκι που παίρνουν οι διπλανοί, τους φίλους που συναντάμε, απ΄ όλα αυτή η γειτονιά τέλος πάντων, και ταβέρνες και ζαχαροπλαστεία και καφενεία, μουσεία, πολυτεχνεία, μαγαζιά, τι να πρωτοπρολάβουν οι άνθρωποι, έχουν πνιγεί στη δουλειά…