[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το δάσος του λαού

Σταθείτε κι αναρωτηθείτε, αναζητήστε τις αναμνήσεις σας. Πότε πήγατε στην Πάρνηθα για τελευταία φορά; Ήταν στις παιδικές κατασκηνώσεις στο Μετόχι; Ήταν πεζοπορία με παρέα ορειβατών; Ήταν βόλτα στο Μον Παρνές για χαρτί; Μήπως μια αυτοκινητάδα με το χιόνι, να πιάσουν λίγο τα παιδιά από την άκρη του δρόμου και πάλι μέσα; Ό,τι και να ήταν, ήταν λιγότερο από όσο δικαιούται ο μέσος Αθηναίος σύμφωνα με τις στατιστικές για την υγιεινή διαβίωση. Με τις νέες έρευνες τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στην Πάρνηθα έναν μήνα κάθε καλοκαίρι μέχρι τα δεκαεφτά τους, για να αναπτύσσουν εικόνες πρασίνου απαραίτητες στην όραση, παραστάσεις απάντησης στο ποίημα «τι είναι η πατρίδα μας» και αντισώματα στην αναπνευστική πολιορκία που υφίστανται ζώντας στο Λεκανοπέδιο. Τα πάμε ίσως αρκετά στη θάλασσα, εξ ου και η πολιτική έκφραση «τα μπάνια του λαού», αλλά η επαφή με το βουνό, ΤΟ βουνό, ήταν ανεπαρκής.

Πόσες βόλτες έχετε ήδη χάσει, πόσες εξερευνήσεις, πόσες ανακαλύψεις, πόση ευτυχία; Σε τι τη μετράτε;

Σε χιλιάδες ευρώ; Αξίζει εκατομμύρια ή μάλλον δισ. και πάντα στο σκληρό αυτό ευρωπαϊκό νόμισμα. Το δάσος του λαού να μη γίνει νεκρικό τροπάριο, κατά το «η πριγκίπισσα του λαού», που πήρε τον τίτλο μετά θάνατον. Μπορεί να μην ήταν στις εβδομαδιαίες συνήθειές σας, ένας λόγος παραπάνω να αγανακτήσετε για ό,τι έχει χαθεί χωρίς να το γνωρίσετε. Να σμίξετε τον θυμό σας με όσων ξέρουν τι χάνουν. Εντάξει η Κυριακή, διαδήλωση στις 8, αλλά εδώ θέλει κάτι πιο σταθερό, πιο σοβαρό και πεισματάρικο, επιμονή, και επαγρύπνηση. Εκδρομές και αναδάσωση ή απλούς περιπάτους για παρακολούθηση της προόδου. Κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, όπως δεν έχει ξαναγίνει τέτοια καταστροφή.