[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο χρόνος του δάσους

Νύχτα καλοκαιριού με χιόνι από στάχτη και κόκκινο φεγγάρι από καπνούς, όμως το πιο άγριο για την Πάρνηθα ήρθε την επομένη. Πιο καταστροφικά κι από τη φωτιά που έκαψε τα δυο τρίτα του δρυμού, ήταν τα λόγια που ακούγονταν σε κάθε κανάλι και σταθμό, τα γεμάτα μοιρολατρία. Σαν να ήθελαν να αντλήσουν οι άνθρωποι, όχι νερό για να τη σβήσουν τη φωτιά, δεν την είχαν καν πλησιάσει όλοι αυτοί, αλλά λέξεις, λέξεις όλο και πιο εντυπωσιακές, μοιραίες και τρανταχτές, απελπισμένες και τραγικές, που απέκλειαν το μέλλον. Χαριστική βολή για την Αττική, θάνατο ευαγγελίζονταν, οριστικό και αμετάκλητο, και άρχισα να αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι μια φορά στη ζωή τους είχαν ανέβει στην Πάρνηθα, αν είχαν περπατήσει στα μονοπάτια της, αν είχαν αφεθεί για λίγο στην αγριάδα και τη γοητεία της, στους ανησυχητικούς ψιθύρους της, αν είχαν σωπάσει για δέκα λεπτά, όσα χρειάζονται για να ξεθαρρέψουν τα άγρια ζώα και να ελπίζουν ότι ίσως τα δουν να περνάνε.

Είναι ένα άγνωστο υπέροχο βουνό, τόσο απίστευτο και απρόσιτο, επειδή είναι δίπλα στην Αθήνα, αλλά αληθινό. Και δεν μπορεί να ξεγραφτεί με μια πυρκαγιά, όσο τεράστια και καταστροφική και αν είναι. Πιο επικίνδυνη κι από τη φωτιά είναι αυτή η βιασύνη, η καταδίκη με συνοπτικές διαδικασίες.

Το δάσος θέλει χρόνο για να αποκατασταθεί, και ίσως είναι σκληρό, αλλά εμείς μπορεί να μη ζήσουμε να το δούμε, που λέει ο λόγος, να θέλει δεκάδες χρόνια, να το προλάβουν τα παιδιά μας. Αλλά, δεν μπορεί να γίνει τίποτα άλλο από το να φυλαχτεί, όχι μόνο ο χώρος, αλλά και ο χρόνος. Αυτή η απελπισία, ο θρήνος, ας είναι μόνο η πρώτη αντίδραση, και η δεύτερη πιο αποφασιστική, προφύλαξη του χώρου και του χρόνου του.