«Η γραφή θέλει ψυχικό σθένος και μένος

«Απ΄ αφορμή» την… αποχώρησή του, ξημερώματα Σαββάτου, στα ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, «απ΄ αφορμή» το ότι δεν πρόλαβε καν να παραστεί στην τελετή απονομής του μεγάλου κρατικού βραβείου Λογοτεχνίας (για το σύνολο του έργου του) που του αποδόθηκε πριν από περίπου ένα μήνα, γράφονται οι τελευταίες λέξεις για τον Τηλέμαχο Αλαβέρα.

«Ο θάνατος ο δικός μου (στα έργα μου) είναι ζωντανός, ερωτικός θάνατος, θάνατος όχι με απόγνωση. Ποτέ με απόγνωση», δήλωνε πριν από λίγες μέρες στα «ΝΕΑ», «απ΄ αφορμή» τότε την απονομή του λογοτεχνικού βραβείου. «Όσο για τον έρωτα; Δεν είναι ο έρωτας που προβάλλεται στη σημερινή λογοτεχνίαπαραλογοτεχνία θα την έλεγα. Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι πάντα το βασικό εννοιολογικό δίπολο για τη λογοτεχνία», προσέθετε.

Κι όταν του ζητήθηκε να αυτοπροσδιορισθεί λογοτεχνικά, πολιτικά, κοινωνικά, σάρκασε: «Ως αγωνιστής; Δεν πιστεύω πολύ σ΄ αυτά. Όχι, ιδεαλιστής δεν είμαι. Δεν ήμουν ποτέ. Η ιδεολογία μου φαίνεται στο ίδιο μου το έργο. Έχω μια αυτονομία εννοιολογική. Στη λογοτεχνία, κάτι έκανα. Ως ένα σημείο. Δεν υπήρξα και “Ο” λογοτέχνης. Η ποίηση είναι η πεμπτουσία του λόγου. Όχι, δεν γράφω ποίηση, με παρασύρει όμως».

«Είμαι παρών στα περισσότερα έργα μου, τα παρατηρώ. Ο ίδιος ο εαυτός μου, όχι. Δεν το τόλμησα. Είναι ίσως ένα φόβος μη και αποκαλυφθείς», αυτοσαρκάστηκε.

Ο λογοτέχνης κηδεύεται στις 17.00 από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας στη Θεσσαλονίκη

«Είναι ανατομική των άλλων η λογοτεχνία μου. Την είπαν και δοκιμιακή». Γεννημένος τον Οκτώβριο του 1926 στη Φιλιππούπολη (Βουλγαρία), μετοίκησε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη από τις αρχές της δεκαετίας του ΄30. Σπούδασε νομικά, αλλά «έμπλεξα με τη δημοσιογραφία. Η πρώτη δουλειά για όσους φιλοδοξούν να κάνουν τον λογοτέχνη εξάλλου, είναι η δημοσιογραφία».

Δημοσίευσε σειρά μυθιστορημάτων και διηγημάτων («Τ΄ αγρίμια του άλλου δάσους», «Το ρολόγι», «Το μισό του φεγγαριού», «Οδοστρωτήρας», «Απ΄ αφορμή»- συλλογή διηγημάτων που ο ίδιος επέλεξε και μιλώντας στα «ΝΕΑ» την θεωρούσε ως την αγαπημένη του ακόμα και συμβολικά- «Γωνίες και όψεις» (1985), «Ως κυλιόμενος τάπης», «Ακριβά γούστα η κυρία»), σειρά δοκιμίων κι ένα μονόπρακτο αλλά και το πολυπρόσωπο θεατρικό «Οι άλλοι» (γραμμένο και δημοσιευμένο εν μέσω δικτατορίας).

«Η γραφή θέλει ψυχικό σθένος και μένος. Και την αίσθηση του ενός αναγνώστη. Αυτή η δυαδική σχέση υπάρχει μόνο στη λογοτεχνία», έλεγε.

Το 1955 ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Πορεία» που εξακολουθεί να εκδίδεται μέχρι και σήμερα ενώ ήταν και πρόεδρος της Εταιρεία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.

Ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια Ρούλα Σγουρού- Αλαβέρα, και απέκτησαν δύο γιους.