Ματιές Στην Κύπρο

Ήμουνα στην Κύπρο για δύο μουσικές εκδηλώσεις. Η πρώτη έγινε στις 20 Ιουνίου και ήταν για μένα. Την οργάνωσε η Παγκύπρια Συνομοσπονδία Γονέων Δημ. Σχολείων Μ. Εκπαίδευσης στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας. Μίλησε ο Αδαμ. Πεπελάσης και τραγούδησαν ο Κ. Μακεδόνας, η Μ. Ασλανίδου και ο Δ. Μπάσης. Είπε και δυο ανέκδοτα τραγούδια ο Μάριος Τόκας. Η δεύτερη, στις 23 Ιουνίου, ήταν αφιερωμένη στον Μάνο Λοΐζο. Έγινε στη λεγόμενη «Τάφρο» της Λευκωσίας, μίλησα εγώ και τραγούδησαν ο Γ. Νταλάρας, η Δ. Ολυμπίου και το φωνητικό σύνολο Διάσταση.

Πολύς κόσμος και στις δύο εκδηλώσεις. Εκείνο που με εντυπωσίασε ήταν τούτο: στη δική μου εκδήλωση παρέστη και απηύθυνε χαιρετισμό ο πρόεδρος της Βουλής Δημ. Χριστόφιας. Και στη συναυλία για τον Μάνο ήρθε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, αμέσως μετά το ταξίδι του στις Βρυξέλλες (Σύνοδος Κορυφής). Ενώ εδώ, στο Ηρώδειο, δεν είδα κανέναν υπουργό στη συναυλία της Χαρούλας για τον Λοΐζο, πριν από μερικές μέρες…

Δεν πέρασα καλά, αυτή τη φορά, στην κυπριακή πρωτεύουσα. Έκανε φοβερή ζέστη, ψάρια βγαίναν στη στεριά, ψόφια από την έλλειψη οξυγόνου και οι εφημερίδες έγραφαν ότι αν δεν βρέξει ώς τον Οκτώβρη- και μιλάω για πολύ νερόθα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα λειψυδρίας. Το κακό με μένα ήταν ότι έμενα σ΄ ένα κεντρικό ξενοδοχείο, όπου δεν υπήρχε, ολόγυρα, ούτε ένα πράσινο φύλλο! Κτίρια πολυώροφα, από μπετόν και γυαλί, γρήγορα αυτοκίνητα και ούτε ένας άνθρωπος στον δρόμο, για να του ζητήσεις φωτιά για το τσιγάρο σου, που λέει ο λόγος!

Όλοι, φεύγανε από τις δουλειές τους και τρέχανε στις παραλίες- που δεν είναι και κοντά- για να δροσιστούν. Ενώ στην Πάφο, στη Λάρνακα και στη Λεμεσό «άλλα κόλπα»… Και μέσα σ΄ αυτό το καυτό κατακαλόκαιρο, τα κόμματα να ετοιμάζονται για τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Φλεβάρη! Τρεις, κατά πάσα πιθανότητα, οι υποψήφιοι- Παπαδόπουλος, Χριστόφιας, Κασουλίδης- ζυμώσεις, δηλώσεις, ομιλίες, «κόντρες» και τα προβλήματα της Κύπρου μεγάλα και άλυτα. Και ο κόσμος να χαίρεται μεν που η χώρα μπαίνει από τον Γενάρη στο ενιαίο νόμισμα, αλλά και να φοβάται συγχρόνως, μήπως γίνουν ανατιμήσεις στα διάφορα προϊόντα, λόγω «στρογγυλοποιήσεων» προς τα πάνω, όπως συνέβη στην Ελλάδα.

Είχα και αφάνταστη ταλαιπωρία στο αεροδρόμιο. Η πτήση ήταν για τις 4 το απόγευμα.

Ήμουνα στη Λάρνακα στις 3. Κόσμος, μιλιούνια! Μόλις έφτασα, μας είπαν ότι η πτήση μας θα καθυστερήσει για λίγο. Ύστερα μας πληροφόρησαν ότι η καθυστέρηση θα διαρκέσει τρεισήμισι ώρες! Κι εκεί δεν λένε «σας ζητάμε συγγνώμη». Λένε, «απολογούμαστε»! Είτε όμως «ζητάμε συγγνώμη», είτε «απολογούμαστε», το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: σου σπάνε τα νεύρα και έτσι, σε κάθε κούνημα του αεροπλάνου νομίζεις ότι έφτασε η τελευταία σου ώρα!

Βγήκα από το «Ελ. Βενιζέλος» τη νύχτα. Μέσα κλιματισμός. Έξω 40 βαθμοί και ανυπόφορη υγρασία. Παραλίγο να λιποθυμήσω! Η ζέστη και η υγρασία ήταν ένας τοίχος από λαμαρίνα μπροστά μου. Τελικά επέζησα. Και στέλνω χαιρετίσματα στον φίλο μου, ποιητή και βουλευτή του ΑΚΕΛ Τάκη Χατζηγεωργίου, που μας κρατούσε συντροφιά με τη γυναίκα του- ήταν και η δική μου γυναίκα μαζί- τα βράδια στη Λευκωσία, με τον αφρικανικό καύσωνα.