[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ανοργανωσιά

Τελευταία στιγμή τρέχεις να πάρεις τον ανεμιστήρα, με ειρωνεύεται ο προνοητικός. Δεν ήξερες ότι κάνει ζέστη το καλοκαίρι, δεν έπρεπε να το έχεις κάνει νωρίτερα, με την ησυχία σου; Δίκιο έχει σκέφτομαι, ενοχικά ως συνήθως. Όλα τελευταία στιγμή, σαν όλους τους Έλληνες, αλλά μετά αρχίζω να σκέφτομαι τις προηγούμενες στιγμές. Τις στιγμές της άνοιξης ας πούμε, τότε που έτρεχα να προετοιμάσω την κατασκήνωση των παιδιών, να πληρώσω το ωδείο, που πάλευα να τελειώσω μια δουλειά καθυστερημένη, και οι μέρες λαχάνιαζαν ανάμεσα σε χίλια πράγματα, τα οποία δεν προλάβαινα να ολοκληρώσω. Μήπως πριν από το Πάσχα, που δεν έκανε και ζέστη, αλλά τότε ετοιμάζαμε το Πάσχα, κι είχε τύχει κι εκείνη η ιστορία με τους γιατρούς και τακτοποιούσα τα φορολογικά, και…και… και… Δεν υπήρξε μέρα να μπορέσω να πω ας ασχοληθώ με τις ανάγκες του καλοκαιριού που θα έρθει. Και ίσως να μην υπάρχει τέτοια μέρα στη ζωή κανενός Αθηναίου. Είναι τόσο δύσκολη κι εξουθενωτική η πόλη, θέλουν τόσο τρέξιμο τα πιο απλά πράγματα, τόσο σε κουράζει το κάθε γραφειοκρατικό, πας να απλοποιήσεις κάτι και σου βγαίνουν δεκαπέντε σύνθετα, τόσο βασανιστική η καθημερινότητα, που εξηγεί αυτήν την περίφημη ανοργανωσιά μας. Ας με έβαζαν να ζήσω έναν μήνα σε μια πόλη οργανωμένη, φτιαγμένη για ανθρώπους, ήρεμη, με τα βασικά λυμένα, που να μη χρειάζεται να αγωνίζεσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ για μια θέση στην ουρά, στο σχολείο, στο νοσοκομείο, για ένα χαρτί, για όλα, να δείτε για πότε θα άλλαζα κι εγώ, θα γινόμουν προνοητική, οργανωμένη, επιπλέον ευχάριστη και χαμογελαστή, χωρίς καθόλου γκρίνια. Ζούμε όμως σε μόνιμη κατάσταση πανικού. Δεν την έχουμε στα γονίδια την ανοργανωσιά.

Επίκτητη είναι.