[ ΓΝΩΜΗ ] Ποιος θα ασχολούνταν με τη… μαϊμού;

Η επιτυχία του Τόνι Μπλερ εξαντλήθηκε στην τριπλή εκλογική του νίκη. Από δευτεροκλασάτος πολιτικός, αποδείχθηκε πανούργος και άπληστος, χωρίς όμως ιδιαίτερη ουσία. Κενός από ιδέες, γραπώθηκε και προσπάθησε να βελτιώσει το κληροδότημα της Μάργκαρετ Θάτσερ, ακολουθώντας τελικά ένα πρόγραμμα που ήταν εν πολλοίς απλώς μια πιο αιματηρή βερσιόν του προγράμματός της.

Πραγματικό δημιούργημα της συναίνεσης της Ουάσιγκτον, ο Μπλερ ήταν ανέκαθεν πιστός στους διαφόρους ενοίκους του Λευκού Οίκου.

Στην Ευρώπη, προτιμούσε τον Αθνάρ από τον Θαπατέρο, τη Μέρκελ από τον Σρέντερ, είχε εντυπωσιαστεί φοβερά από τον Μπερλουσκόνι και, πιο πρόσφατα, δεν έκρυψε την επιθυμία του να εκλεγεί πρόεδρος ο Σαρκοζί στη Γαλλία.

Έχει κάνει μεγαλύτερη ζημιά στα βρετανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και από τον Άντονι Ίντεν, ο οποίος οδήγησε τη Βρετανία στην καταστροφή στο Σουέζ πριν από 50 χρόνια. Τα τελευταία 100 χρόνια- για να αναφέρω μόνο τα σημαντικότερα- βομβαρδίσαμε και καταλάβαμε την Αίγυπτο και το Ιράκ, καταστείλαμε μία αραβική εξέγερση στην Παλαιστίνη και ανατρέψαμε κυβερνήσεις στο Ιράν, το Ιράκ και τον Κόλπο. Δεν μπορούμε πια να κάνουμε αυτά τα πράγματα μόνοι μας, οπότε τα κάνουμε με τους Αμερικανούς. Η απόλυτη ταύτιση του Μπλερ με τον Λευκό Οίκο κατέστρεψε την επιρροή του στην Ουάσιγκτον, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή: ποιος ασχολείται με τη μαϊμού, όταν μπορεί να απευθυνθεί απευθείας στον οργανοπαίκτη;

Και αυτά είναι ήπια, συγκρίνοντάς τα με όσα λέγονται για τον Μπλερ στο βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Άμυνας.

Ανώτεροι διπλωμάτες μού έχουν πει επανειλημμένως πως δεν θα τους ενοχλούσε ιδιαίτερα αν ο Μπλερ δικαζόταν ως εγκληματίας πολέμου. Κάποιοι πιο καλλιεργημένοι τον συγκρίνουν μερικές φορές με τον Καβαλιέρε Τσιπόλια, τον ποταπό υπνωτιστή της φασιστικής Ιταλίας, που σκιαγραφείται τόσο ιδιοφυώς στο βιβλίο του Τόμας Μαν «Ο Μάριο και ο Μάγος».

Ο Μπλερ δεν είναι βέβαια Μουσολίνι, ωστόσο όπως ο Ντούτσε έτσι και αυτός απολάμβανε να καθοδηγεί και να ταπεινώνει ταυτόχρονα τους οπαδούς του.

Ο διάδοχός του Γκόρντον Μπράουν είναι περισσότερο ευφυής (διαβάζει βιβλία) αλλά πολιτικά ίδιος. Θα αλλάξει το ύφος, αλλά σχεδόν τίποτε άλλο.

Το σχόλιο του γνωστού Πακιστανοβρετανού συγγραφέα και διανοούμενου Ταρίκ Αλί δημοσιεύεται στην Ελλάδα κατ΄ αποκλειστικότητα από «ΤΑ ΝΕΑ».