[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πίσω από νταλίκες

Ταξίδεψα τέσσερις βασανιστικές ώρες πίσω από νταλίκες, γιατί ο δρόμος είναι στενός, το λένε και οι ταμπέλες.

«Οδηγείτε σε μονό στοίχο». Μερικοί προσπερνούσαν, προφανώς επειδή δεν ήξεραν τι σημαίνει «στοίχος». Με θέα τις πελώριες πίσω πόρτες μιας νταλίκας που μετέφερε φρούτα στο Πήλιο, πήρα όρκο να μην αγοράσω ξένο φρούτο στο βουνό των μήλων, Κενταύρων και κερασιών.

Ούτε εισαγόμενο λαχανικό, κρεατικό, ψαρικό, τίποτα.

Ντόπια θα φάω, στα θρυλικά τσιπουράδικα, στα αναλλοίωτα ταβερνάκια με την εκλεκτή κουζίνα. Αλλά στο σούπερ μάρκετ το κοντινότερο τυρί ήταν Κρήτης, όπως και το λάδι, το νερό από το Σέλι, το μέλι Βουλγαρίας και οι μαρμελάδες γαλλικές. Μα, τόσες ελιές στο Νότιο Πήλιο πού το δίνουν το λάδι;

Ρωτήστε στα χωριά, μου είπε ο μαγαζάτορας. Στα χωριά ακόμα χειρότερα, δεν υπήρχε καν λάδι κανονικό, μόνο πυρηνέλαιο, για φτηνότερο. Μέσα στα λιοστάσια… Μα τι γίνεται; Να σου φέρω ένα μπουκάλι για σένα, δεν πουλάμε κανονικά, είναι μικρές οι μονάδες, δεν έχουν τις προδιαγραφές για πώληση. Θέλεις λίγο τυρί που το κάνω μόνος, να σου χαρίσω και κολοκυθάκια, να σου στείλω και αυγά; Μεταξύ μας όλα, κάτι σαν τρικ, στο μαγαζί δεν τα φέρνω. Μέλι έχει στα Χάνια, άμα πας.

Κάπως το ξεπέρασαν αυτό με τις προδιαγραφές, ίσως γλίστρησαν από κάτω, από πλάι. Όπως κι εσύ πρέπει να μάθεις να μη διαβάζεις τι γράφουν επάνω οι νταλίκες, αφού δεν μπορείς να τις προσπεράσεις. Να μη σκέφτεσαι όλες τις ωραίες θεωρίες για τρόφιμα υγιεινά που δεν διανύουν μεγάλες αποστάσεις. Αυτά θα αργήσουν πολύ, αν ποτέ γίνουν. Γιατί αν πραγματικά δεν θέλεις να ταξιδεύουν τα τρόφιμά σου, θα ταξιδεύεις εσύ, και πάλι δεν θα έχεις σιγουριά. Οπότε, η μόνη ριζική λύση είναι να μάθεις να προσπερνάς τις νταλίκες…