[ ΡΙΠΕΣ ] Παροχολογία

ΕΙΝΑΙ φανερό πως κανείς δεν θα πρέπει να παίρνει τοις… μετρητοίς τις προεκλογικές υποσχέσεις των κομμάτων. Ακόμα και όταν δεσμεύονται ρητά βρίσκουν τρόπο να υπαναχωρούν.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ παράδειγμα οι υποσχέσεις του Πρωθυπουργού στις εκλογές του 2004. Ποιος δεν θυμάται τους 250.000

συμβασιούχους στους οποίους ο ίδιος υποσχέθηκε ότι θα μονιμοποιηθούν; Δεν έγινε τίποτα όμως. Προσλήφθηκαν λιγότεροι από 70.000 ώστε να μείνουν αρκετές θέσεις και για τα γαλάζια παιδιά.

ΤΟ ίδιο συνέβη και με τους τρίτεκνους. Τους δόθηκαν οι υποσχέσεις το 2004, μετά τις εκλογές όμως ανακάλυψαν ότι ήταν ετεροχρονισμένες. Έτσι σαν να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα, ο Πρωθυπουργός δίνει ξανά την ίδια υπόσχεση με ορίζοντα υλοποίησης το 2008. Μπορεί να το εννοεί, μπορεί και όχι.

ΟΠΩΣ ασφαλώς το ίδιο ισχύει και με την εθνική σύνταξη που κατά το ΠΑΣΟΚ αντέγραψε από το πρόγραμμά του. Και τα δύο κόμματα έχουν πλέον δεσμευτεί, είναι όμως φυσικό οι πολίτες να διατηρούν επιφυλάξεις.

ΕΙΝΑΙ αυτονόητο πως αυτή η άκριτη παροχολογία υποβαθμίζει την αξιοπιστία των κομμάτων και της πολιτικής. Εξ ίσου αυτονόητο ωστόσο είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις δεσμεύσεις αποτελούν ώριμα και δίκαια αιτήματα για χιλιάδες μη προνομιούχους πολίτες. Η ικανοποίησή τους όμως δεν μπορεί να αποτελεί σημαία ευκαιρίας.

Περιμένουμε γι΄ αυτό από τα κόμματα όχι σκόρπιες εξαγγελίες αλλά πειστικές πολιτικές για το πώς και ποια αιτήματα θα ικανοποιηθούν, πού θα βρεθούν οι πόροι και βέβαια ποιοι θα τους πληρώσουν.

ΟΣΟ αυτές οι εξηγήσεις δεν δίνονται τόσο μικρότερο καλάθι θα πρέπει να κρατάμε!