Ημερολόγιο Συνόρων Από την Ομόνοια στην Ιstiklal

Παρασκευή μεσημέρι. Ομόνοια, μπροστά στα Goody΄s. Περιμένω τον Αλί και την Κατερίνα. Ο Αλί είναι από την Τουρκία, η Κατερίνα από τη Σερβία. Και οι δύο, μεταπτυχιακοί φοιτητές στην Αθήνα. «Αθήνα, πρωτεύουσα των Βαλκανίων», όπως ο τίτλος του βιβλίου του Πέτρου Μάρκαρη…

Κάνει ζέστη, πολλή ζέστη, από εκείνη που τα δελτία την αποκαλούν «αφρικανική». Ευτυχώς που την Αφρική την θυμόμαστε χάρη στον καύσωνα. Μπροστά μου προσπερνούν άνθρωποι διαφορετικών τάξεων, ηλικιών και χρωμάτων. Τους ενώνει όλους η βιασύνη. Στην Ομόνοια οι άνθρωποι είναι πάντα βιαστικοί. Σαν να κατάλαβαν ότι περνούν από εκεί κατά λάθος, προσπαθώντας να διασχίσουν την πλατεία όσο γίνεται πιο γρήγορα, να χωθούν στο Μετρό ή στα μαγαζιά τριγύρω. Την «αρμονία» της βιασύνης απορρυθμίζουν, κάθε τόσο, όσοι σταματούν στα περίπτερα για να αγοράσουν κάτι. Παρατηρώ μια γυναίκα, γύρω στα τριάντα πέντε, υποθέτω, που προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω στα πανύψηλα τακούνια της. Φορά στενό φτηνό τζιν και ένα αμανίκωτο στενό μπλουζάκι. Έχει κουρασμένο πρόσωπο και χλωμό. Έχει βάψει τα χείλη της με μπόλικο κραγιόν, τόσο που για μια στιγμή μου μοιάζει με κλόουν. Σταματά, βλέπει τριγύρω, σαν να ψάχνει κάτι, κάποιον. Έχει ένα ύφος αστείο και πονεμένο μαζί. Την πλησιάζει ένας νεαρός με βρώμικα λευκά παντελόνια. Τα μάτια του είναι μισάνοιχτα, τα μπράτσα του «ξεραμένα», σαν εκείνα των πεινασμένων παιδιών της Αφρικής. Στο αριστερό χέρι κρατά ένα μπουκαλάκι νερό. Έτσι όπως περπατά μοιάζει με υπνοβάτη. Το αγόρι και η κοπέλα ψιθυρίζουν κάτι μεταξύ τους, με ύφος σχεδόν συνωμοτικό. Μετά χάνονται κάτω, στις σκάλες του Μετρό. Δυο άλλοι «υπνοβάτες» της Πλατείας Ομονοίας στέκονται λίγο πιο πέρα. Περπατούν σιγά, σαν να φοβούνται μην πληγώσουν τον δρόμο. Κάθε τόσο σταματούν κάποιον από τους περαστικούς. Βλέπω ένα χέρι στον αέρα, σε στάση επαιτείας. Οι περαστικοί ρίχνουν μια βιαστική ματιά και απομακρύνονται αυτοστιγμεί. Οι «υπνοβάτες» είναι οι μοναδικοί σε αυτή την πλατεία που δεν βιάζονται. Σκέφτομαι τότε εκείνο το νεαρό ζευγάρι που είχα γνωρίσει πριν από χρόνια, όταν δούλευα σε περίπτερο. Σέρνονταν και οι δυο, πιασμένοι από το χέρι κάθε φορά, μέχρι το περίπτερο για να αγοράσουν τσιγάρα. Τους έβλεπα πάντα μαζί. Μέχρι που ένα πρωί το αγόρι ήρθε να αγοράσει τσιγάρα μόνος του. Δεν ρώτησα τι είχε συμβεί. Το υπέθεσα. Ύστερα από κάποιες εβδομάδες εξαφανίστηκε και το αγόρι. Οι γείτονες είπαν τότε πως τον βρήκαν νεκρό, τα χαράματα, μπροστά στην είσοδο του ΟΤΕ, δίπλα στο περίπτερο. Μια overdose και η βελόνα δίπλα του. Κοιτάω ξανά τους δυο «υπνοβάτες» απέναντί μου. Τώρα είναι ακίνητοι. Με τα μάτια μισάνοιχτα, με το βλέμμα χαμένο, άδειο, χωρίς κανένα νόημα, χωρίς καμιά προσδοκία.

Εκείνη τη στιγμή, περνά μπροστά μου ένας αστυνομικός. Γύρω στα πενήντα. Φαίνεται και αυτός βιαστικός. Βάζει το χέρι του στη δεξιά πλευρά, πιάνει το κλομπ του. Μπαίνει με φούρια στα Goody΄s. Ακούω φωνές, εντολές, βρισιές. Οι πελάτες παρακολουθούν με απαθές βλέμμα. Ύστερα από λίγο, ένας νεαρός «υπνοβάτης» με κόκκινη μπλούζα και μαύρη τσάντα στην πλάτη πετάγεται έξω, «κυνηγημένος» από το κλομπ

Οι περαστικοί ρίχνουν μια βιαστική ματιά και απομακρύνονται αυτοστιγμεί. Οι «υπνοβάτες» είναι οι μοναδικοί σε αυτή την πλατεία που δεν βιάζονται

του αστυνομικού. Αστυνομικός: «Δεν σου έχω πει να μην πατήσεις εδώ;» (τον χτυπά στην πλάτη με το κλομπ).

Νεαρός « υπνοβάτης »: «Θέλω να φάω κάτι, κακό είναι;».

Αστυνομικός: «Εξαφανίσου, κάθαρμα» (τον χτυπά ξανά στα πόδια).

Νεαρός « υπνοβάτης »: «Χτύπα όσο θες, χτύπα κι άλλο…».

Αστυνομικός: «Εξαφανίσου…».

Ο αστυνομικός τον χτυπά ξανά. Βάζει και βγάζει το κλομπ του από τη θήκη πάνω από πέντε φορές. Μετά τον σπρώχνει. Ο νεαρός πάει προς την είσοδο του Μετρό. Όλη την ώρα κάτι μουρμουρίζει. Ο αστυνομικός εκνευρίζεται ξανά. Τον απειλεί με το κλομπ του. Οι ιδιοκτήτες των δίπλα μαγαζιών που πουλάνε ρολόγια παρακολουθούν τη σκηνή. Κάθε τόσο χαμογελούν. Φαίνεται να το διασκεδάζουν. Έχουν ένα ύφος λες και βλέπουν τσίρκο. Ο αστυνομικός κατευθύνεται τότε προς τους άλλους δυο «υπνοβάτες». Εκείνοι σηκώνουν με νωχέλεια τα χέρια τους στον αέρα. Σαν να του λένε «είμαστε ήδη εξουδετερωμένοι». Ο αστυνομικός απομακρύνεται. Βγάζει ένα κλειδί, ανοίγει την πόρτα δίπλα στα Goody΄s, μπαίνει μέσα. Είναι κάτι σαν αποθήκη, με πολύ ψηλό ταβάνι, γεμάτη εφημερίδες και κιβώτια. Στη μέση ένα μεταλλικό τραπέζι και μια καρέκλα. Βγάζει το καπέλο του, το ακουμπά στο τραπέζι, κάθεται στην καρέκλα, ξετυλίγει το πακέτο με το φαγητό και αρχίζει να τρώει. Η πόρτα μένει μισάνοιχτη- κοιτάζω μέσα. Ο αστυνομικός έχει κουρασμένο ύφος. Τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Με κοιτάζει κι εκείνος, κάπως έκπληκτος. Απομακρύνω το βλέμμα μου. Ψάχνω ξανά τους δυο «υπνοβάτες». Ο ένας έχει σωριαστεί κάτω. Ο άλλος ρίχνει νερό στο πρόσωπό του. Εγώ περιμένω ακόμα τους φίλους μου. Οι περαστικοί περπατούν βιαστικά, σαν να πέρασαν από εκεί κατά λάθος…

Σάββατο πρωί. Πετάω για την Κωνσταντινούπολη. Στο αεροπλάνο ξεφυλλίζω διάφορες εφημερίδες. Πέφτω πάνω σε ένα άρθρο που μιλάει για τους πλαστούς ήρωες που οι ΗΠΑ κατασκευάζουν στον πόλεμο του Ιράκ. Η Τζέσικα Λιντς, Αμερικανίδα στρατιώτης στο Ιράκ, αφηγείται ξανά την ιστορία της. Έγραψαν γι΄ αυτήν ότι πολέμησε μέχρι την τελευταία σφαίρα ενάντια στους «εχθρούς της Αμερικής». «Όλα αυτά είναι χοντρά ψέματα», διέψευσε η ίδια. Διαβάζοντας την ιστορία της Τζέσικα, θυμήθηκα τον στρατιώτη Κροπ, τον ήρωα του Ρεμάρκ στο «Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο». Είναι στο πολεμικό μέτωπο- το γαλλογερμανικό- ο στρατιώτης Κροπ, όταν ονειρεύεται τον πόλεμο ως μια γιορτή λαϊκή, με μουσικές και με εισιτήριο εισόδου όπως στις ταυρομαχίες. Ονειρεύεται να ανέβουν στην αρένα οι υπουργοί και οι στρατηγοί των δυο εχθρικών χωρών, με κοντά παντελονάκια μπάνιου και οπλισμένοι με ρόπαλα, και να ριχτούν ο ένας πάνω στον άλλον. «Η χώρα εκείνου που θα έμενε τελευταίος όρθιος θα εθεωρείτο νικήτρια. Θα ήταν ένα σύστημα πιο απλό και καλύτερο από κείνο, όπου δεν υπάρχουν οι πραγματικοί ενδιαφερόμενοι, να μάχονται μεταξύ τους»…

LΙΝΚ

www.gkapllani.com