[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ανοιχτά παντζούρια

Μην αργείς, δειλινό, μην αργείς… Κρίμα για τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, αλλά δεν την τιμήσαμε παρά με ανυπομονησία. Να γείρει ο ήλιος, να πάει να κοιμηθεί με τις κόκκινες πιζάμες του, που έλεγε και μια μαμά στο πιτσιρίκι της γεμάτη προσδοκία, δροσίζοντας το ιδρωμένο πρόσωπό του με χούφτες νερό. Γιατί τα πιτσιρίκια απτόητα έπαιζαν, δεν καταλαβαίνουν από ζέστη. Σχέδιο Φαέθων το έχουν βγάλει, αυτό για την αντιμετώπιση του καύσωνα. Έξυπνο, έτσι; Ο Φαέθων ο παλαβιάρης νεαρός που πήρε το άρμα του πατέρα του Ήλιου για να αποδείξει ότι είναι γιος του. Να αποδείξει ότι είναι άνδρας. Και κάηκε. Εμείς τίνος θεού το άρμα καβαλήσαμε και πάμε να τσουρουφλιστούμε; Ωραία ονόματα, μυθολογικά, για σύγχρονες απελπισίες. Η μαμά αφήνει το νήπιό της να μπουγελωθεί, του χαμογελά πονηρά. Συμπαθητική η ζέστη όταν διαλύει τις πειθαρχίες. Γελά το νήπιο τρελά. Ίσως να θυμάται όταν μεγαλώσει εκείνο το δειλινό που αργούσε και η μαμά του το άφησε να γίνει παπί. Στο παγκάκι ένα μεγαλύτερο παιδί ακούει έναν ηλικιωμένο. «Άμα είσαι άνδρας, του λέει, να αφήνεις τη νύχτα τα παντζούρια ανοιχτά!» Ο μικρός αντιδρά, Α, όχι κι έτσι! Εξάλλου δεν είναι άνδρας, γύρω στα δώδεκα το πολύ. Στην ηλικία του λέγαμε, αν είσαι άνδρας να περάσεις τη νύχτα στο νεκροταφείο.

Αυτά στις διακοπές, γιατί στην Αθήνα δεν ξέραμε καν πού βρίσκονταν τα νεκροταφεία, ούτε αν υπήρχαν καλά καλά. Τα θεωρούσαμε προνόμιο της υπαίθρου. Αλήθεια, σκέφτηκαν να τα αξιοποιήσουν στο σχέδιο Φαέθων; Έστω, μόνο για άντρες. Αλλά μπορεί να αρκούν τα ανοιχτά παντζούρια. Γιατί άραγε τα φοβάται ο μικρός; Μήπως μπουν κλέφτες; Μήπως μπει το μικροκλίμα της Αθήνας στο νανοκλίμα του αιρκοντίσιον του; Μυστήριο πράγμα ο ανδρισμός εν τέλει.