ΜΑΤΙΕΣ Βρικόλακες

Είδα τις φωτογραφίες από τα βασανιστήρια που υφίστανται κρατούμενοι σε αστυνομικά τμήματα και πάγωσα! Διάβασα και τις δηλώσεις του υπουργού Δημόσιας Τάξης- «τι δουλειά έχω εγώ σε υπουργείο με αχρείους;»- και θυμήθηκα το 1963, τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τους Γκοτζαμάνηδες και, φυσικά, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που κατάπληκτος από όσα συνέβαιναν επί των ημερών του αναρωτήθηκε, έξαλλος από αγανάκτηση αλλά και απελπισμένος συνάμα, «μα, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;».

Είμαι αρκετά μεγάλος. Έχω ζήσει από κοντά τη φριχτή περίοδο του κράτους της Δεξιάς. Ο πατέρας της γυναίκας μου, Στέλιος Μουζενίδης, σερνόταν από κελί σε κελί κάθε μέρα για βασανιστήρια: τον χτυπούσαν, τον έφτυναν, του βγάζανε τα νύχια, για να παραδεχτεί ότι ο αδελφός του, Αδάμ Μουζενίδης, είχε δολοφονήσει στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τον Βασβανά και τον Στακτόπουλο, τον Αμερικανό δημοσιογράφο Τζορτζ Πολκ! Οι σκευωροί του «ξένου παράγοντα» και της Ασφάλειας του Μουσχουντή προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να θεμελιώσουν τις κατηγορίες τους για ένα έγκλημα που είχαν διαπράξει οι ίδιοι! (Ο Αδάμ Μουζενίδης, σημειωτέον, είχε σκοτωθεί στο βουνό, όπου πολεμούσε με τον Δημοκρατικό Στρατό, ένα μήνα… προτού δολοφονηθεί ο Πολκ! Και ο πεθερός μου του είχε κάνει μνημόσυνο στη Μητρόπολη!)

Έχουν περάσει 33 χρόνια, από τότε που έπεσε η δικτατορία. Τριάντα τρία χρόνια από την εποχή της «ταράτσας», του Μουστακλή, του Μήνη, του Περικλή Κοροβέση, των εκατοντάδων ανθρώπων- ανάμεσά τους ο Κωνσταντόπουλος, ο Πεπονής, ο Λεντάκης- που «μαρτύρησαν» στα μπουντρούμια της Ασφάλειας και τις φυλακές από το κτηνώδες καθεστώς της 21ης Απριλίου.

Μισός αιώνας σχεδόν. Κι ακόμη υπάρχουν «αχρείοι» στα Σώματα Ασφαλείας. Υπάρχουν επικίνδυνοι σαδιστές που ξυλοκοπούν αγρίως κρατούμενους, «για να σπάσουν πλάκα»! Και την ίδια στιγμή, βιντεοσκοπούν τις θηριωδίες τους, για να ΄χουν να θυμούνται τα κατορθώματά τους!

Θυμάμαι τον- αλησμόνητο- Αντώνη Σαμαράκη. Ανήκε στο ΕΑΜ. Τον είχαν πιάσει και τον οδήγησαν στην οδό Ελπίδος. Στην Ειδική Ασφάλεια. (Λίγο πιο πέρα, στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ», ο φάλαγγας έδινε κι έπαιρνε στους πατριώτες.) Κάποια στιγμή ο Αντώνης, ενώ ανακρινόταν, άκουσε ένα φριχτό ουρλιαχτό κι αμέσως μετά το τρελό γέλιο ενός ανθρώπου. «Ποιος βασανίζεται; Πώς βασανίζεται;» ρώτησε ο Σαμαράκης.

Και ο ανακριτής του απάντησε: «Δεν ουρλιάζει ο βασανιζόμενος. Ουρλιάζει από ηδονή ο βασανιστής! Και κατόπιν ξεσπάει σε γέλια, ευτυχισμένος!» Ο Βύρων Πολύδωρας μίλησε για «αχρείους». Ο Καραμανλής έχει την ίδια άποψη, απ΄ όσο ξέρω. Γιατί, λοιπόν, δεν απαλλάσσουν την Αστυνομία από τέτοιους αδίστακτους, βάρβαρους «ανθρωποφύλακες», που ντροπιάζουν, όχι μόνο την Αστυνομία, αλλά και ολόκληρη τη χώρα; Στην Τουρκία του Εβρέν βρισκόμαστε; Σήμερα, αύριο, πρέπει να τελειώνουμε με αυτούς τους «κυρίους», που χαρακτηρίζονται, ακόμη και από την ΠΟΑΣΥ, «ένστολοι βρικόλακες».