[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Επίθεση στα τσιμέντα

Η ζέστη δεν προλαβαίνει να νικηθεί τη νύχτα, καθώς συσσωρεύεται στα διψασμένα για ζέστη οικοδομικά υλικά της ένδοξης πόλης. Ρουφάνε τα τούβλα και το τσιμέντο όλη μέρα σαν τις ψυχρόαιμες τις σαύρες που δεν χορταίνουν ήλιο, και τη νύχτα την κρατάνε ακόμα, ενισχυμένη από όση βγάζουν τα αιρκοντίσιον. Ζέστα της μέρας ηλιακή, ζέστα της νύχτας ηλεκτρική, βουερή, ξερή, με σταγονίτσες που ξεφεύγουν από τα βρώμικα λάστιχα του εξωτερικού τμήματος των αιρκοντίσιον να μη μπορούν να δροσίσουν τίποτα. Βαραίνουν τα σώματα, δυσκολεύονται οι κινήσεις, κάποιος αρχαίος θεός ζητά εκδίκηση για την ασέβεια του χρόνου που του έχουμε κλέψει. Εμφανίζεται απρόσκλητος εκεί που συνεχίζουμε τις αγαθές μικροαστικές δραστηριότητές μας, απολύτως νόμιμες, συνηθισμένες, κοινωνικά αποδεκτές, μας σφίγγει τα μηνίγγια με σκοτοδίνη. Θυμίζει ότι του οφείλουμε χαλάρωση και παράδοση, σεβασμό και αποδοχή. Να τα αφήσουμε όλα σύξυλα, να τρέξουμε στα βουνά και τις παραλίες, να τον λατρέψουμε αφοσιωμένα και αποφασιστικά, νωχελικά, κυρίως αυτό. Με νυχτερινές θυσίες- μπάρμπεκιου σε δροσερές τοποθεσίες και ύπνους πρωινούς και μεσημεριανούς σε φυσική σκιά. Αλλά φυσικά είναι αδύνατον, συνεχίζουμε κάνοντας πως δεν καταλάβαμε, όλα ίδια, ακόμα και τα κοστούμια και οι γραβάτες. Μόνο κάτι νεαροί και νεαρές νιώθουν κάποιο σέβας, γυμνώνουν τις κοιλιές και τα μπράτσα, τους έχουμε παραχωρήσει το καθήκον να μας εκπροσωπούν στα λατρευτικά μας καθήκοντα, να συλλέγουν, στο περιθώριο της δικής μας σοβαρής και πολυάσχολης ζωής, το αληθινό νόημα των εποχών και των καιρικών φαινομένων. Αλλά στενεύουν τα περιθώρια, ακόμα και οι φοιτητές κάνουν καταλήψεις τον χειμώνα και μαθήματα το καλοκαίρι, η θεά νωχέλεια παραμένει περιφρονημένη, και μας τιμωρεί επιβάλλοντας μόνη της κυρώσεις, μέχρι να αναγνωριστεί και να την τιμήσουμε.