[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Όπου φύγει φύγει

ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ, βιάζονται και στέκονται στην πόρτα να κατέβουν πρώτοι, να φύγουν πρώτοι, να είναι ανοιχτός ο δρόμος γι΄ αυτούς. Δεν θέλουν να γνωρίσουν εις βάθος αυτό το βαγόνι εξάλλου, να μπουν πιο μέσα, να προχωρήσουν ανάμεσα σε συνανθρώ- πους, γιατί αυτοί δεν είναι από δω, κρατάνε αποστάσεις. Καμία σχέση δεν έχουν με το πλήθος, με το στρίμωγμα, με την πόληπεραστικοί είναι. Μια στιγμή να τελειώσει το σχολείο των παιδιών και θα φύγουν. Μια στιγμή να σπουδάσουν τα παιδιά και θα φύγουν. Μια στιγμή να πάρουν σύνταξη και θα φύγουν. Βιάζονται πολύ και οι άλλοι, που περιμένουν στη στάση να μπουν μόλις ανοίξει η πόρτα, ορμάνε μέσα, αν και θα ήταν πιο λογικό να περιμένουν πρώτα να βγουν όσοι είναι να βγουν, να αδειάσει ο χώρος. Αλλά δεν υπάρχει λογική στη βιασύνη, πού καιρός για τόση σκέψη, σπρώξε, σπρώξε, μην αφήσεις να βγουν έξω οι από μέσα, ας το θέλουν πολύ, ας φωνάζουν, ας σκουντάνε, για να μας εμποδίζουν, κάτι κακό θα έχουν στον νου τους, απειλούν το συμφέρον μας, θα βάλουν τον οδηγό να φύγει χωρίς εμάς, σπρώξε, πάτα, σκούντα, προχώρα!

Να φτάσουμε γρήγορα στα μέρη μας, που είναι ωραιότερα, όπου είμαστε σπουδαιότεροι, μας αναγνωρίζουν, είμαστε μοναδικοί, στρίμωξέ τον αυτόν στην πόρτα, μπλόκαρέ τον στο άνοιγμα, δώσ΄ του να καταλάβει πόσο καλά είναι τα μέρη τα δικά μας, η μακρινή πατρίδα μας, το σπίτι μας, η οικογένειά μας, μην τον αφήσεις να σε προσπεράσει, τι θα πει όλοι θα μπούνε; Γιατί να μπούνε όλοι δηλαδή; Όλοι ένα πράμα γίναμε εδώ μέσα, χάθηκε το σέβας, δεν είναι αυτό κατάσταση…