Εκεί επιστήμονας, εδώ εργάτης

«Χρειάστηκε να περάσουν δεκαέξι χρόνια από τότε που ήρθα στην Ελλάδα για να ξαναφορέσω την άσπρη ιατρική μπλούζα. Ελάχιστοι από εμάς τους οικονομικούς μετανάστες έχουμε τη δυνατότητα να δουλέψουμε στο αντικείμενο που έχουμε σπουδάσει».

O Λεωνίδας Ρουσίτι από την Αλβανία κάνει αυτή την περίοδο την ειδικότητα της γενικής ιατρικής στο νοσοκομείο του Βόλου. Όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στην Ελλάδα χρειάστηκε πολλή δύναμη και επιμονή για να καταφέρει να περάσει τις εξετάσεις του ΔΟΑΤΑΠ (πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ) και να αναγνωρίσει το πτυχίο του, κάνοντας στο μεταξύ χίλιες δυο δουλειές: στα χωράφια, τις οικοδομές, οπουδήποτε. Την ίδια ακριβώς κατάσταση, όπως λέει, αντιμετωπίζουν εκατοντάδες άλλοι συμπατριώτες του, οικονομικοί μετανάστες. Ο κ. Ρουσίτι είναι πρόεδρος του Συλλόγου Αλβανών Μεταναστών – Επιστημόνων Βόλου που έχει εκατό μέλη, ενώ τουλάχιστον άλλοι διακόσιοι επιστήμονες μετανάστες ζουν στην ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας.

«Δυστυχώς, λόγω της νομοθεσίας, οι αλλοδαποί γιατροί δεν εντάσσονται στο ΕΣΥ και έτσι δεν πληρώνομαι από το νοσοκομείο», λέει ο κ. Ρουσίτι. «Για εμάς έχει σημασία να δείχνουμε το πρόσωπο του μετανάστη, που κουβαλά μια διαφορετική κουλτούρα από την Αλβανία στην Ελλάδα», λέει. «Δυστυχώς, ακόμη αντιμετωπίζουμε το στερεότυπο ότι οι μετανάστες φέρνουν μαζί τους εγκληματικότητα. Θέλουμε μέσα από τον Σύλλογο να δείξουμε ότι δεν είναι έτσι».

Στέκι μεταναστών
Ο Σύλλογος διοργανώνει εκδηλώσεις και επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, ενώ ήδη έχει γίνει η πρώτη επαφή με τον δήμαρχο Βόλου Αλέκο Βούλγαρη για να λειτουργήσει Στέκι Μεταναστών, που θα παρέχει πληροφόρηση και βοήθεια στις μεταφράσεις εγγράφων, θα στεγάζει βιβλιοθήκη με Βαλκάνιους συγγραφείς και θα λειτουργούν τμήματα μουσικής, ζωγραφικής και εκμάθησης των αλβανικών για τα παιδιά της πρώτης γενιάς των μεταναστών, τα οποία αποκόπτονται από τη γλώσσα και την ιστορία της πατρίδας τους. «Στην Αλβανία εργαζόμουν σε δημόσιο Λύκειο», λέει η 40χρονη Νατάσα Πορέτσι, φιλόλογος. Στην Ελλάδα βρίσκεται δεκατρία χρόνια και δουλεύει ως μπέιμπι σίτερ. «Θα ήθελα να διδάσκω», λέει. «Καταλαβαίνω ότι είναι πολύ δύσκολο. Πολλά από τα παιδιά μας όμως, που μεγάλωσαν στην Ελλάδα, γνωρίζουν ελάχιστα την αλβανική γλώσσα. Νομίζω ότι γι΄ αυτά κάτι μπορώ να κάνω».

«Ζω στην Ελλάδα δεκαέξι χρόνια», λέει ο 37χρονος Φλορίν Τζόκαϊ, δάσκαλος στην Αλβανία, εργάτης στην Ελλάδα. «Να ήμουν δάσκαλος στην Αλβανία δεν με συνέφερε οικονομικά», λέει. «Είναι σχεδόν αδύνατο ένας μετανάστης πτυχιούχος να βρει στην Ελλάδα εργασία στο αντικείμενο που σπούδασε. Και πόσοι Έλληνες όμως, με δύο και τρία πτυχία δεν είναι άνεργοι;». Ο κ. Τζόκαϊ δηλώνει ευχαριστημένος. «Δουλεύω και κάνω πράγματα που μου αρέσουν, όπως να ζωγραφίζω».
«Σκοπός της ζωής μου, να σπουδάσουν τα παιδιά μου»

Ο ΤΖΑΦΑ ΜΠΟΥΓΙΑΡ είναι πενήντα ετών. Γεωπόνος στην Αλβανία, εργάτης σε εργοστάσιο με ελιές στον Βόλο. «Ήρθα με την οικογένειά μου. Αν έμπαινα στη διαδικασία να δώσω εξετάσεις για το ΔΙΚΑΤΣΑ, δεν θα μπορούσα να εξασφαλίσω τα χρήματα για να μεγαλώσω τα παιδιά μου». Τώρα, στόχος του είναι να σπουδάσουν τα παιδιά του. «Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μου», λέει. «Η κόρη μου τελειώνει το Λύκειο και ελπίζω να πετύχει στην Οικονομική Σχολή του Βόλου. Όλα τα παιδιά των μελών του Συλλόγου μας θέλουν να σπουδάσουν. Ξέρουμε ότι στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλη ανεργία στους πτυχιούχους, αλλά εμείς οι μετανάστες δεν το σκεφτόμαστε. Κάνουμε όλες τις δουλειές».