[ Πρόσωπα ] Η πέτρα και το βιολί

Ο Ραμζί Αμπουρεντουάν ήταν οκτώ ετών όταν ανακάλυψε ότι ο πόλεμος δεν είναι παιγνίδι.

Ήταν χειμώνας του 1987 στον προσφυγικό καταυλισμό του αλ Αμάρι και ο Ραμζί έπαιζε μπάλα στον δρόμο με τον φίλο του τον Χάλεντ. Ισραηλινά άρματα μάχης φάνηκαν στο βάθος και η σφαίρα ήρθε ξαφνικά.

Ο Χάλεντ ξεψύχησε επιτόπου.

Ο Ραμζί δεν το σκέφτηκε, πήρε μια πέτρα και με όλη την οργή και τη δύναμη που είχε την πέταξε στους Ισραηλινούς στρατιώτες. Την επομένη, η φωτογραφία του βρισκόταν στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων: είχε γίνει η ενσάρκωση της πρώτης ιντιφάντας.

Είκοσι χρόνια μετά, στα 28 του, ο Ραμζί παίζει βιολί και «μιλάει» με τη μουσική του για τη Ραμάλα, τη Γάζα, την Ιερουσαλήμ, για τους καταυλισμούς των προσφύγων, για τα ελαιόδεντρα και το τείχος, για τους φίλους που σκοτώθηκαν. «Αν είμαι ζωντανός, το χρωστάω στη μουσική», λέει στην ιταλική «Λα Στάμπα». «Γι΄ αυτό επέστρεψα στη Ραμάλα. Για να διδάξω στα παιδιά να πετούν με τις νότες πάνω από τείχη και εθνότητες. Όπως με δίδαξε ο Παλαιστίνιος μουσικός Μοχάμεντ Φαντέλ το 1997, βάζοντάς μου στα χέρια μια βιόλα. Ποτέ ώς τότε δεν είχα ακούσει ζωντανή μουσική, πιστεύαμε πως η μουσική έβγαινε απλώς από την τηλεόραση…».

Ο Ραμζί διδάσκει μουσική στο Εθνικό Ωδείο Έντουαρντ Σαΐντ της Ραμάλας- έβαλε ο ίδιος την τελευταία πέτρα για την αποπεράτωσή του, τον Σεπτέμβριο του 2005- και στην Ανζέρ, στη Γαλλία, δίνει συναυλίες ανά τον κόσμο με την ορχήστρα του και συγκεντρώνει χρήματα για να στέλνει μουσικά όργανα στην Παλαιστίνη. Πάνω από 150 μικροί Παλαιστίνιοι, από 4 έως 12 χρόνων, έμαθαν χάρη σ΄ αυτόν πιάνο, κοντραμπάσο, βιολοντσέλο, κλαρινέτο, φλάουτο, βιόλα. «Το μέλλον της Παλαιστίνης είναι στα χέρια των σημερινών παιδιών», τονίζει και προσθέτει πως δεν θέλει να αποκτήσει οικογένεια, επειδή αυτή που βρήκε στους δρόμους της Παλαιστίνης τον έχει απορροφήσει εντελώς. Τον ξεπληρώνει, λέει, το βλέμμα του Ουντάι, του 15χρονου που βρήκε σ΄ έναν καταυλισμό προσφύγων στη Χεβρώνα, τον πήρε υπό την προστασία του και σήμερα τραγουδάει στα θέατρα του κόσμου· ή το χαμόγελο της Ινές, του κοριτσιού το οποίο θέλει να ρίξει το τείχος και να τραγουδήσει για την τηλεόραση και που πάντα χαμογελάει με τη στροφή που λέει «Ζήτησα από τον άνεμο να σε πιάσει από το χέρι και να σε πάρει μακριά από εδώ».