ΜΑΤΙΕΣ Για τον Λοΐζο

Μέρες κρασιού και λουλουδιών. Μέρες Μάνου Λοΐζου, πιο σωστά. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο. Για να τιμηθεί η μνήμη ενός σπουδαίου συνθέτη, που χάθηκε από τη ζωή μας τόσο πρόωρα, τόσο άδικα, τόσο οδυνηρά. Το Ηρώδειο, όπου θα γίνουν οι τρεις εκδηλώσεις, με τίτλο «Όλα σε θυμίζουν», θα είναι γεμάτο όλες τις ημέρες. Με τη Χαρούλα να κρατάει το τιμόνι. Και τον Νίκο Πορτοκάλογλου δίπλα της. Και εξαίρετους μουσικούς στην ορχήστρα.

Έπρεπε να ακουστούν στο Ηρώδειο ή στο Μέγαρο Μουσικής οι συναυλίες για τον Μάνο. Αργήσανε. Πολύ. Ευτυχώς, ο Λούκος είπε αμέσως το «ναι» στο σχετικό αίτημα της Χαρούλας. Όπως είπε «ναι» και για άλλες εκδηλώσεις, όπως του Κουνάδη, για το ρεμπέτικο και τις «ουσίες», αλλά και για τα τραγούδια της Παπαγιαννοπούλου, που, όπως έμαθα, δεν θα ακουστούν, όχι εξαιτίας του φεστιβάλ, αλλά για άλλους λόγους- μου τους είπαν, αλλά δεν τους θυμάμαι- στο ρωμαϊκό θέατρο.

Ο Μάνος… Τον γνωρίζω από τα 28 μου χρόνια- από τότε που άρχισα ν΄ ανακατεύομαι κι εγώ με το τραγούδι, ύστερα από παρότρυνση του Σταύρου Ξαρχάκου. Μου ζητάνε, τώρα, διάφοροι δημοσιογράφοι, να τους πω, για εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις «τι ήταν ο Λοΐζος». Νομίζω ότι ήταν, όπως τα τραγούδια του: γλυκύτατος, κάποιες ώρες ορμητικός και επαναστατικός, έντιμος, ερωτικός, πολιτικός, αλλά και της παρέας και του ξενυχτιού, και του γλεντιού. Είχε φίλους, από τους πιο σπουδαίους, ώς τους πιο ταπεινούς κι έπαιζε μαζί τους, τάβλι, χαρτιά, βόλεϊ, ποδόσφαιρο- αν και στο ποδόσφαιρο δεν τα πολυκατάφερνε.

Ο Λοΐζος είχε χιούμορ. Ακόμη και σε φωτογραφίες «επίσημες», για εξώφυλλα δίσκων- όπως σε έναν δίσκο με τη Χαρούλα- σκάει στα γέλια, στην ιδέα ότι θα στηθεί, σοβαρός σοβαρός, απέναντι από τον φωτογραφικό φακό. Του άρεσαν τα έξυπνα ανέκδοτα και ιδίως τα σόκιν. Δεν είχε, όμως, την ικανότητα να τα αφηγείται. Γιατί, λίγο πριν από το τέλος- όπου κρύβεται όλη η ουσία του ανέκδοτου – τον πιάνανε ξαφνικά τα γέλια και αποκάλυπτε στο ακροατήριό του «πού πάει το πράγμα»…

Μαλακός άνθρωπος, σκεπτόμενος, ακούραστος στα στούντιο, έτοιμος, πάντα, να φτιάξει ένα υπέροχο τραγούδι και μετά να το χαλάσει, επειδή σκέφτηκε ότι κάπου, στην ορχήστρα, πρέπει να παίζει ένα παράξενο τρίτο βιολί, έγραφε τραγούδια που χτυπούσαν αμέσως στην καρδιά και παίρνανε εύκολα τον δρόμο της επιτυχίας. Αλλά γι΄ αυτά τα τραγούδια, κατά κανόνα, βασανιζόταν επί μήνες, ώσπου να τα ηχογραφήσει. Πάντα «εύρισκε» κάποιο «ελάττωμα».

Η Χαρούλα είναι, όπως και ο Νταλάρας, οι πρώτοι μεγάλοι καλλιτέχνες που βγήκαν από ΄κείνη την καταπληκτική παρέα της δεκαετίας του ΄60 (Λεοντής, Λοΐζος, Νεγρεπόντης, Γλέζος, Αχιλλέας, Μητροπούλου, Φαραντούρη, άντε να βάλω και τον εαυτό μου) η οποία άφησε δυνατά τη σφραγίδα της στο ελληνικό τραγούδι. Καλή επιτυχία.