[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ορατά ερωτήματα

«ΘΑ ΛΗΣΤΕΥΕΣ αόρατος μια τράπεζα;», με ρωτάει για πολλοστή φορά η αφίσα, κολλημένη στα βρώμικα τζάμια του ξενοίκιαστου νεοκλασικού, γωνία Πατησίων και Σταδίου. Κάθε μέρα περνάει το τρόλεϊ, διαβάζω την ερώτηση, και αν και ξέρω ότι είναι ρητορική, θέλει να δικαιολογήσει ληστές που θεωρούν ότι κάνουν «απαλλοτρίωση», δεν ληστεύουν ακριβώς, δεν νοιάζεται αν εμείς οι επιβάτες των μουμου-μου (μέσα μαζικής μεταφοράς) θα ληστεύαμε τράπεζα, εγώ προσπαθώ να απαντήσω. Στην αρχή μοιάζει πειρασμός. Αόρατος ληστεύεις, κανείς δεν σε βλέπει, άρα δεν κινδυνεύεις. Μήπως κρύβεις έναν ληστή μέσα σου; Μόνο ο φόβος της τιμωρίας μάς κρατά, θέλει να πει η προκλητική ερώτηση. Μπορεί.

Αλλά πώς θα δείξεις ότι απειλείς τον ταμία, αν είσαι αόρατος; Να δίνει παραγγελίες με κάποιο μεγάφωνο, ας πούμε. Και να βλέπεις τον φόβο των ανθρώπων, χωρίς να μπορούν αυτοί να σε δουν, να είσαι κάτι σαν θεός. Αλλά τότε τι τα θες τα λεφτά, αν έχεις όντως θεϊκές ιδιότητες; Η φυσική παρουσία, το ρίσκο που παίρνει και ο ίδιος ο ληστής, η σωματική αναμέτρηση, κάνουν τη ληστεία αυτό που είναι. Κι αν έχεις τον αόρατο μανδύα του Χάρι Πότερ, ενώ είσαι παρών, τρωτός, απλώς δεν φαίνεσαι; Αυτό δεν θα το έκανα αποφασίζω και το υπογράφω, αν ενδιαφέρεται ο ερωτών για μια απάντηση. Πολύ δειλή, άσε που δεν αντέχω να φοβίζω γριές, άσε που οι ταμίες καπνίζουν. Θα μπορούσαν να ξαφνιαστούν και με τον βήχα να μου ρίξουν τον μανδύα.

Αλλά ένα σενάριο για σινεμά με αυτό το θέμα θα είχε ενδιαφέρον. Γιατί δεν αφήνει τις αφίσες ο έχων την απορία, να πιάσει να το γράψει; Διαφημίζονται εργαστήρια γραφής σεναρίων στα Εξάρχεια, όπου μάλλον περνάς καλύτερα από το να ληστεύεις. Έστω και αόρατος.