Το πνεύμα του τόνου

Οι κωμικοί!

Ο αιφνίδιος θάνατος του Σωτήρη Μουστάκα (αγνοούσαμε την αρρώστια, όντας παρών συνέχεια στη σκηνή) αποκαλύπτει το δισυπόστατο της προσωπικότητας του ηθοποιού. Άλλο «το φαίνεσθαι», άλλο «το είναι». Και ιδίως οι κωμικοί που τσαλακώνουν, γελοιοποιούν την «όψη» με περούκες, μακιγιάζ, κοστούμια, κίνηση, δήθεν αθώοι, δήθεν λωλοί, για να αρθρώσουν τις μεγάλες αλήθειες, με βλέμμα διφορούμενο, υπονοούν περισσότερα από τα λόγια, με παύσεις σημαίνουσες πολλαπλάσια, προκαλώντας την ευφορία, το γέλιο του κοινού και που όταν σβήσουν τα φώτα απεκδυθούν τον ρόλο και την αμφίεσή του και ντυθούν και πάλι το «είναι» του ο καθείς, ξαναγίνονται ο «άλλος» ο τελείως διαφορετικός, η άλλη περσόνα η πραγματική, η καθόλου κωμική, καθόλου αστεία, ενίοτε τραγική μέσα στη μοναξιά της αξιοπρέπειας, των προβλημάτων της ζωής, ένας απόλυτα «συνήθης», καθημερινός άνθρωπος.

Τότε που ανακαλύπταμε την τέχνη του θεάτρου, την υπέροχη εκείνη δημιουργική δεκαετία του ΄60 και τρέχαμε από παράσταση σε παράσταση, πρωτοείδα τον «Οπαλάκια» του Σωτήρη στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου. Ένας ρόλος, ο Ανσέλμος, που έκλεβε την παράσταση κι όλη η θεατρική Αθήνα μιλούσε για κείνον και μετά στην «Ήρα και το παγώνι» του Ο΄ Κέιζι με Μινωτή- Παξινού και μετά στην επιθεώρηση, στον Αριστοφάνη και μετά…

Αθέλητα το μυαλό αναθυμάται και τους άλλους μεγάλους κωμικούς που έφυγαν, Λογοθετίδης, Βασιλειάδου, Φωτόπουλος, Ηλιόπουλος, Σταυρίδης, Αυλωνίτης, Παπαγιαννόπουλος… πόσο αλλιώτικοι ήταν εκτός σκηνής. Μεγάλοι ηθοποιοί, μεγάλοι τεχνίτες, μεγάλα ταλέντα, που η θεατρική οικογένεια ξέρει να αξιολογεί, να θαυμάζει, να θυμάται!