ΜΑΤΙΕΣ Η Κόλαση

«Στον καταραμένο τόπο και τον Μάη μήνα βρέχει», λέγαν οι παλιοί. Τώρα, όμως, δεν βρέχει μόνο τον Μάη. Βρέχει και τον Ιούνιο. Όχι μόνο στoν «καταραμένο τόπο».

Αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Που τον καταράστηκαν οι άνθρωποι. Και δεν αναφέρομαι στους καθημερινούς ανθρώπους, της δουλειάς και της αγωνίας. Αλλά στους λεφτάδες. Και στις μεγάλες δυνάμεις- κυρίως τις ΗΠΑ- που υπηρετούν τα συμφέροντα των λεφτάδων. Και δηλώνουν με θράσος χιλίων πιθήκων: αν πάρουμε μέτρα εναντίον των βιομηχανιών που ρυπαίνουν το περιβάλλον και αναστατώνουν οικολογικά τον πλανήτη, αυτές οι βιομηχανίες θα αναγκασθούν ν΄ ανοίξουν το πουγκί τους. Και για να πάρουν πίσω τα έξοδά τους, θα κλείσουν εργοστάσια, θα διώξουν εργαζόμενους, θα γεμίσουν τη γη με ανέργους…

Ιούνιος, λοιπόν, γεμάτος βροχές και καταιγίδες. Τη μια γελάει ο καιρός, την άλλη κλαίει. Και στον κύκλο της τρέλας έχει μπει και η Ελλάδα. Που, κάποτε, από την άποψη του κλίματος, ήταν μια χώρα ιδιαίτερα ευνοημένη απ΄ τους θεούς. Θυμάμαι, στη δεκαετία του ΄50, μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, τα περισσότερα παιδιά του Γυμνασίου, μαζευόντουσαν στο άγαλμα του Βύρωνα, στον Εθνικό Κήπο, παίρνανε το λεωφορείο- κι εγώ μαζί, πάντοτεκαι πηγαίνανε στο Φάληρο, απέναντι από το στρατόπεδο της Αεροπορίας, για το πρώτο μπάνιο, μπροστά σε δεκάδες ενθουσιασμένα κοριτσόπουλα.

Και τώρα, Ιούνιος μήνα, ξαναλέω, πάω στην ταράτσα της Μίνας, για φαγητό, τα βράδια, έπειτα από μια ζεστή, ηλιόλουστη μέρα, και αν είμαι χωρίς σακάκι, δεν αισθάνομαι άνετα.

Στα χρόνια της Κατοχής, το νοσοκομείο ΓΝΕΒΑ (έχει αλλάξει, πια, το όνομά του), στην οδό Κυψέλης, γέμιζε από βαριά τραυματισμένους Γερμανούς στρατιώτες. Τους στέλνανε από το Ανατολικό Μέτωπο, γιατί το κλίμα εδώ ήταν εξαιρετικό. Κι αυτό το εξαιρετικό κλίμα βοηθούσε πολύ στην επούλωση των τραυμάτων τους. Καμάρωναν οι Κυψελιώτες, από τον Πανελλήνιο ώς απάνω ψηλά, τα Καραγιανναίικα. Και με το δίκιο τους.

Τον κάνανε τον πλανήτη, Αμερικάνοι και Συντροφία, σαν τα μούτρα τους. Και ενώ βλέπουν ότι αν δεν παρθούν άμεσα μέτρα, σε μια δεκαετία θα ζούμε- αν ζούμε – στην Κόλαση, καρφάκι δεν τους καίγεται! Όσο για μας, που μας δόθηκε η χάρη νά ΄χουμε τα σπιτικά μας στον Παράδεισο, όσο πάει, όλο και περισσότερο βουλιάζουμε, κυνηγημένοι από το νέφος, τα σκουπίδια, τις μολυσμένες θάλασσες, τη λυματολάσπη…