[ Δρόμοι ]

Ας υποθέσουμε…
… πως έχετε αυτή την επιλογή: να βγάζετε ετήσιο εισόδημα 50.000 ευρώ ενώ οι άλλοι θα βγάζουν 25.000 ή να βγάζετε 100.000 ευρώ ενώ οι άλλοι θα βγάζουν 250.000. Τι θα προτιμούσατε; Το παράξενο είναι πως οι έρευνες που έγιναν έδειξαν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που τους υποβλήθηκε το ερώτημα, επέλεξαν το πρώτο. Αυτή η φαινομενικά παράδοξη προτίμηση πονοκεφαλιάζει την επιστήμη, που προσπαθεί να υπολογίσει πόσο κοστίζει η ευτυχία. Μια απάντηση που δίνει είναι πως δεν υπάρχει κανένα απόλυτο μέτρο. Οι επιθυμίες κάθε ανθρώπου δεν είναι ανάλογες με το δικό του πουγκί, αλλά με το πουγκί που βλέπει να έχει στην τσέπη του ο διπλανός του. Με δυο λόγια, η φτώχεια και τα πλούτη είναι σχετικά. Στο παράδειγμά μας μπορεί ένας άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος με 50.000, αλλά δυστυχισμένος με 100.000 ευρώ.

Αν το χρήμα…
… μπορεί να αγοράσει την ευτυχία, τότε πόσα χρήματα θα χρειαστούν για να την ξανακερδίσει κανείς μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου του προσώπου; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα τολμούσαν να σκεφτούν κάτι τέτοιο και θα θεωρούσαν αυτή την ερώτηση βαθιά προσβλητική. Να όμως που έρχονται δυο οικονομολόγοι να βάλουν στον θάνατο μια τιμή. «Είναι πολύ μακάβριο», παραδέχεται ο Άντριου Όσβαλντ, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Γουόργουικ, «αλλά τα δικαστήρια αποφασίζουν καθημερινά αποζημιώσεις για τους συγγενείς που έχασαν δικούς τους ανθρώπους σε δυστυχήματα». Βάζουν λοιπόν αυτά τα δικαστήρια μια τιμή στον θάνατο, που όμως πολλές φορές τυχαίνει να είναι τελείως αυθαίρετη. Για να αποκαταστήσουν αυτή την αδικία, ο Άντριου Όσβαλντ και ο Νατάβαντ Παουτάβι του Πανεπιστημίου του Λονδίνου εξέτασαν τα σημαντικότερα γεγονότα στη ζωή 10.000 Βρετανών από το 1991 και κατέληξαν στο ποσό, το οποίο οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες θεώρησαν ότι είναι αρκετό για να αποκατασταθεί η ευτυχία ενός ανθρώπου, που την έχασε μαζί με τον αδόκητο χαμό κάποιου αγαπημένου του προσώπου. Έχουμε…
… και λέμε λοιπόν: Οι δυο οικονομολόγοι λογάριασαν πως 220.000 δολάρια τον χρόνο είναι αρκετά για να αποκαταστήσουν την ευτυχία κάποιου που χάνει τον σύντροφό του, 118.000 κάποιου που χάνει το παιδί του, 28.000 κάποιου που χάνει τον γονιό του, 16.000 κάποιου που χάνει ένα φίλο του και μόλις 2.000 κάποιου που χάνει τον αδελφό του. Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν πως μερικοί άνθρωποι νιώθουν τον πόνο πολύ πιο οδυνηρό από ό,τι άλλοι, αυτά τα ποσά θα μπορούσε κατά περίπτωση να διπλασιαστούν, είπαν οι δυο οικονομολόγοι σε συνέδριο για την ευτυχία που έγινε την περασμένη εβδομάδα στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου.

Μέχρι τώρα…
…- ιδιαίτερα στην Ελλάδα- αυτό που ξέραμε καλά ήταν το «σκοτώνω και δεν πληρώνω». Είναι όμως τάχα προτιμότερο το «σκοτώνω και πληρώνω», που ουσιαστικά προτείνουν οι δυο οικονομολόγοι;