[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ράμπα για αναπήρους

Στη μικρή, τσιγκούνικη, κλεμμένη γωνίτσα Σόλωνος και Ιπποκράτους, μια νεαρή κοπέλα σκοντάφτει σε μια ξεκολλημένη πλάκα και πάει να πέσει με το πρόσωπο στη γωνία, τη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. Την αρπάζει στον αέρα ένας τρεχάτος νεαρός, στεκόμαστε, οι περαστικοί, και ρίχνουμε μια ματιά στις πλάκες. Είναι η ράμπα για καροτσάκια εκεί, να κυκλοφορούν ανάπηροι, υποτίθεται. Πολύ μελετημένη κατασκευή, από έναν άλλο κόσμο, έναν άλλο πλανήτη. Ήταν, κάποτε.

Κίτρινες και ροζ πλάκες, με ρίγες, με σπυριά, τετράγωνες, τρίγωνες, εναλλασσόμενες, κωδικοποιημένα σημάδια οδηγιών που απευθύνονται στις πατούσες των τυφλών, ενώ ταυτόχρονα διευκολύνουν το πέρασμα των αμαξιδίων. Γλώσσα πολύ προχωρημένη, που όμως δεν μιλάει σε κανέναν. Οι ανάπηροι της Αθήνας δεν κυκλοφορούν στους δρόμους, δεν το ρισκάρουν. Το ψαγμένο αυτό ιδίωμα, ο διεθνής αυτός έξυπνος κώδικας αντιμετωπίζει μόνο αρτιμελείς που καθημερινά απορούν και εκνευρίζονται πατώντας τον, κι ύστερα νιώθουν ενοχές για τον εκνευρισμό τους. Όμως αυτή η ράμπα, Σόλωνος και Ιπποκράτους, σε μισό μέτρο πεζοδρόμιο, γωνία, κάποιο άλλο μήνυμα θέλει να δώσει προφανώς, μέσα στην καρδιά της πόλης, μέσα στα βιβλιοπωλεία και στα Πανεπιστήμια, χώρους επεξεργασίας των κωδίκων. Γιατί, έτσι που έχει ανοίξει και σκαφτεί, κι έχουν ξεκολλήσει οι μισές πλάκες κι εξέχουν επικίνδυνα οι άλλες μισές, και σκοντάφτεις άσχημα, όταν στον δρόμο αυτοκίνητα και μηχανάκια στρίβουν χωρίς να κόβουν ταχύτητα, στην εύκολη, κλειστή, κατηφορική στροφή, ταυτόχρονα με πράσινο για πεζούς, αυτή η ράμπα έχει αναλάβει σιωπηρά να παράγει από μόνη της μερικούς αναπήρους. Μπας και αυξάνοντας το ποσοστό βρεθεί επιτέλους κάποιος θαρραλέος για να κάνει την αρχή, να εμφανιστεί δημόσια, να βγει στους δρόμους της πόλης, να πιάσουν τόπο τόσα λεφτά που πήραμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.