ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΑΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ
Η αθεΐα ταυτίστηκε πολύ συχνά με την ανηθικότητα. Ο φιλόσοφος και ιερωμένος Τζορντάνο Μπρούνο (1548-1600) που πίστευε σε έναν πανθεϊστικό ουμανισμό, οδηγήθηκε στην πυρά ως αιρετικός, από την Ιερά Εξέταση. Ο συγγραφέας Τόμας Χάρντι μίλησε για τη σύγκρουση της σάρκας με το πνεύμα στα μυθιστορήματά του «Τεςς» και «Τζουντ» ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων στη Βικτωριανή Αγγλία. Αλλά και η Φρανσουάζ Σαγκάν που μίλησε για τη σεξουαλική επιθυμία από γυναικεία σκοπιά στο «Καλημέρα θλίψη» συγκρούστηκε με τα ήθη της δεκαετίας του ΄50
Ο μαχόμενος αθεϊσμός, παρά τις όποιες του υπερβολές και τα όποια του εγκλήματα- ιδίως εκεί που κατέλαβαν οι δικοί του ζηλωτές την εξουσία (βλέπε πρώιμη Σοβιετική Ένωση, βλέπε Αλβανία, βλέπε ακόμη και σήμερα Βόρεια Κορέα)- απέτισε έναν ασυγκρίτως μεγαλύτερο φόρο αίματος και δεν προσπάθησε (εξακολουθεί να προσπαθεί) παρά να ερμηνεύσει το υπαρξιακό μας παράδοξο χωρίς να καταφύγει στη μασημένη τροφή οιασδήποτε θρησκείας. Ιδού πώς το συνοψίζει ο Ζωρζ Μινουά: «Είμαστε όλοι ταξιδιώτες σε μία περίεργη περιπέτεια. Γεννηθήκαμε χωρίς να το ζητήσουμε, ζούμε χωρίς να γνωρίζουμε τον λόγο, πεθαίνουμε χωρίς συγγνώμη, οφείλουμε οι πάντες να υποστούμε την ίδια διαδρομή χωρίς την ελάχιστη εξήγηση.
Πολλοί δεν θέτουν καν το ερώτημα. Ενδεχομένως, είναι οι πλέον ευτυχείς». Να υποθέσω κι εγώ, με τη σειρά μου, ότι κάποια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, θα ενταχθεί κι αυτό το βιβλίο στη διδακτέα ύλη των λυκειόπαιδων, πλάι στα βιβλία των (προαιρετικών)
Θρησκευτικών; Καλά, Πάγκαλε, παραληρώ, το ξέρω. Και εκ του ασφαλούς. Δεν θα κληθώ, αύριο στην κάλπη, να καταβάλω το δικό σου τίμημα.











