Ανοίγεις το βιβλίο, μπαίνεις μέσα

Ερχόμαστε στη γλώσσα. «Όλα στη συγγραφή αρχίζουν με τη γλώσσα», δηλώνει η Γουίντερσον σε μια πρόσφατη συνέντευξή της. Και το εννοεί. Η γλώσσα της είναι δουλεμένη, σχεδόν λιμαρισμένη. Αιφνίδιες μεταφορές, παραλλαγές του αφηγηματικού ρυθμού, κυματισμός της φράσης. Η Μαντόγλου αποδίδει αυτήν επεξεργασμένη, ακριβολόγα, καίρια, ενίοτε ανιπτάμενη γλώσσα.

Οι ανθρωπογνωστικές παρατηρήσεις της αφηγήτριας φανερώνουν το κοφτερό μάτι της πεζογράφου. Όμως η γλώσσα της, ο τρόπος που ξεδιπλώνει τη φράση και αναπτύσσει την παράγραφο, αλλά και ο τρόπος που μετακινεί την οπτική γωνία, ώστε να δούμε ότι η αλήθεια είναι ένα lego που κατασκευάζεται, αναδεικνύουν την τέχνη της. «Δεν είσαι σαν τα άλλα παιδιά» λέει η μητέρα της αφηγήτριας στην κόρη της. «Κι αν δεν μπορείς να επιβιώσεις σε αυτόν τον κόσμο, τότε καλύτερα να φτιάξεις τον δικό σου». Αυτό είναι η (καλή) πεζογραφία: ένας κόσμος. Ανοίγεις το βιβλίο, μπαίνεις μέσα.