[ Δρόμοι ]

«Όλοι μας…
… ξεσυνηθίσαμε από τη ζωή, όλοι κουτσαίνουμε, ποιος λίγο ποιος πολύ. Τόσο μάλιστα ξεσυνηθίσαμε, που είναι στιγμές που νιώθουμε κάποιον αποτροπιασμό για την πραγματική, τη “ζωντανή ζωή” και για τούτο δεν μπορούμε να το ανεχτούμε όταν μας τη θυμίζουν. Φτάσαμε, βλέπετε, στο σημείο, που την πραγματική, τη “ζωντανή ζωή” τη θεωρούμε σχεδόν αγγαρεία». Αυτά έγραφε κάποτε ο ανθρωπάκος του Ντοστογιέφσκι στις σημειώσεις από το «Υπόγειό» του.

Το πιστεύετε…
… ή όχι, υπάρχει ένας ανθρωπάκος που εδώ κι έξι χρόνια ζει σε μια τρύπα βαθιά μέσα στη γη, στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Ονομάζεται Κλάρενς Ράουντς και είναι 47 ετών. «Ήθελα κάτι απλό, κάτι λιτό, μέσα στη γη», λέει. Του αρέσει να είναι ανεξάρτητος. «Είμαι μόνος μου. Δεν έχω αφεντικό στο κεφάλι μου. Κάνω ό,τι θέλω». Ζούσε κάποτε σε ένα νησάκι, αλλά αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει, όταν είπαν να το κάνουν πάρκο. Χρειάστηκε δυο χρόνια για να σκάψει την τρύπα του, ανάμεσα σε ένα σύδεντρο, σε βάθος τριών μέτρων. «Εδώ δεν με φυσάνε οι αέρηδες». Στην αρχή είχε φοβηθεί μήπως θαφτεί κάτω από το χιόνι στη βαρυχειμωνιά. Πήγε και διάβασε βιβλία στη δημοτική βιβλιοθήκη και βρήκε τον τρόπο να φτιάξει μια στέγη που δεν κινδυνεύει να πέσει πάνω στο κεφάλι του. Ένα μικρό φωτάκι παίρνει ρεύμα από μια μπαταρία αυτοκινήτου. Σε ένα μικρό ραφάκι έχει αραδιάσει μερικές κονσέρβες χοιρινό και φασόλια δίπλα στα βιβλία του. «Δεν νιώθω μοναξιά», λέει ο Ράουντς σε δημοσιογράφο που κατάφερε να τον ξετρυπώσει. «Πάντα βρίσκω κάτι να κάνω. Μου αρέσει να διαβάζω. Πάντα θέλω να μαθαίνω κάτι καινούργιο».

Ο Ράουντς…
… λέει πως δεν γνώρισε πατέρα. Η μάνα του πέθανε 29 χρονών. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, πήγε για λίγο στο γυμνάσιο και υπηρέτησε δύο χρόνια στον στρατό. Είναι Ινδιάνος, από τη φυλή των Αράπαχο. Κερδίζει μερικές πενταροδεκάρες επισκευάζοντας στέγες. «Είμαι ευτυχισμένος», λέει. «Είμαι ευτυχισμένος και τυχερός. Η ζωή είναι καλή. Δεν τη βλέπω άσχημη. Κάθε καινούργια μέρα είναι η συνέχεια της προηγούμενης».

«Και γιατί…
… σκοτωνόμαστε, γιατί χαλάμε τον κόσμο, γιατί παρακαλούμε πολλές φορές;» συνέχιζε ο ανθρωπάκος του Ντοστογιέφσκι, πριν αποτελειώσει τις σημειώσεις του «μέσα από το Υπόγειο», το 1864. «Και οι ίδιοι δεν ξέρουμε. Πάλι για μας θα ΄ναι χειρότερα, αν πραγματοποιηθούν οι ανόητες ελπίδες μας. Το ξέρω πως μπορεί για τούτο να θυμώσετε μαζί μου, να βάλετε τις φωνές, να χτυπήσετε τα πόδια: “μιλήστε- θα πείτε- για τον εαυτό σας μοναχά και για τις μιζέριες σας μέσα στο αποπνιχτικό σας καταφύγιο”. Μα για κοιτάχτε πιο προσεχτικά! Εμείς ακόμη κι αυτό, το ότι είμαστε άνθρωποι το βαριόμαστε, το ότι είμαστε άνθρωποι με πραγματικό χωριστό κορμί και αίμα. Ντρεπόμαστε γι΄ αυτό. Είμαστε νεκρογεννημένοι, μα κι από καιρό τώρα γεννιόμαστε από γονείς όχι ζωντανούς κι αυτό ολοένα και πιο πολύ μας αρέσει».