Επιστροφή στα «εκατό χρόνια μοναξιάς»

Επέστρεψε στον τόπο που γεννήθηκε. Στην Αρακατάκα της Κολομβίας, που έγινε διάσημη όμως ως Μακόντο, καθώς έτσι τη μετονόμασε στο πιο διάσημο μυθιστόρημά του, «Τα εκατό χρόνια μοναξιάς». Μόνο που ο νομπελίστας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές δεν επέστρεψε στη γενέτειρα για να θυμηθεί τα νιάτα του ούτε διότι έχει να επισκεφθεί τον τόπο του 24 χρόνια. Επέστρεψε ως ένας ιδιότυπος πρέσβης που θα βοηθήσει με την παρουσία του την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής και θα βοηθήσει να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση.

Χρώμα φολκλόρ δεν θα μπορούσε να λείπει από την αλλόκοτη τούτη φιέστα υποδοχής για τον 80χρονο συγγραφέα. Γι΄ αυτό άλλωστε το ταξίδι του δεν έγινε με ένα γρήγορο και άνετο μέσο μεταφοράς, αλλά με ένα τρενάκι της δεκαετίας του ΄50 με μόλις τρία βαγόνια, τα οποία ταξίδεψαν για δυόμισι ώρες με τριάντα χιλιόμετρα ανά ώρα πάνω σε σιδηροδρομική γραμμή που είχε μείνει εκτός λειτουργίας για τρεις δεκαετίες!

Στο μεσαίο βαγόνι ο Γκάμπο χαιρετούσε το πλήθος στο πλευρό της γυναίκας του, Μερσέντες, και του μικρότερου αδελφού του. Στο μπροστινό βαγόνι φωτογράφοι και δημοσιογράφοι, στο τελευταίο το κυλικείο. Ο πρωταγωνιστής όμως αν και απολαμβάνει χαμογελαστός την αποδοχή του πλήθους, παραμένει σιωπηλός. Προτιμά πού και πού να ψιθυρίζει κάτι στο αυτί της γυναίκας του. Ο λόγος της σιωπής του αποκαλύπτεται από τον αδελφό του: ο Γκάμπο είναι τρομοκρατημένος από πιθανή συνάντηση με φαντάσματα των ηρώων του, που ίσως δεν εγκρίνουν κάποια από τα γραφόμενά του.

Η υποδοχή, θερμή: μουσική, νεαρές που λικνίζονται σε τοπικούς ρυθμούς και άφθονο ουίσκι. Ο Γκάμπο, όμως, θα θελήσει να επισκεφθεί το σπίτι του παππού του, Νικόλα, στον οποίο θεωρεί πως οφείλει πολλά. Φιλελεύθερος, είχε ζήσει πολλούς εμφυλίους ενάντια στους συντηρητικούς και είχε διηγηθεί αμέτρητες ιστορίες στον μικρό, τότε, Γκαμπριέλ. Η ισχυρή του προσωπικότητα άλλωστε και οι ιστορίες του είναι εκείνες που κάνουν τον συγγραφέα να υποστηρίζει πως «ο παππούς μου υπήρξε ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου». Η επίσκεψη στο σπίτι του παππού, όπου ο Γκάμπο έζησε έως τα οκτώ του χρόνια, είναι και η «τελευταία» για τον νομπελίστα. Αν επιστρέψει δεν θα είναι πια το ίδιο, καθώς από του χρόνου μετατρέπεται σε μουσείο. Εκείνος απλώς θα στρέψει το βλέμμα του και θα επισκεφθεί το δημοτικό σχολείο που φέρει το όνομά του, για το γεύμα.