Το πνεύμα του τόνου

Ο ιλαροτραγικός μίμος

Δεν πέρασαν τρεις μέρες που συνοδεύσαμε τον σεμνό και αθόρυβο σκηνογράφο και υπέροχο ενδυματολόγο Δαμιανό Ζαρίφη στο Αλλού και σήμερα θα παραστούμε στο ξόδι του Σωτήρη Μουστάκα.

Αυτός ο σπάνιος ιλαροτραγικός μίμος που στάθηκε ανταγωνιστικά δίπλα στον Μινωτή ακόμα μειράκιο και κέρδισε το παιχνίδι της ποιητικής μεταμόρφωσης που άρχισε με Μολιέρο και έκλεισε τη μεστή καριέρα του με Αριστοφάνη, ο σπουδαγμένος από δασκάλους κλασικούς (Βόκοβιτς, Τερζάκη, Μουζενίδη κ.ά.)

τελευταίος μεγάλος της επιθεώρησης, υπήρξε ένας σεμνός και συνεχώς προβληματιζόμενος καλλιτέχνης. Γεμάτος ανασφάλειες όπως κάθε ταλαντούχος, με συνεχείς αναθεωρήσεις, απορίες, αναστολές και ματαιώσεις, σβήνοντας, γράφοντας όπως οι ποιητές και οι ζωγράφοι, ο Μουστάκας σχεδίαζε το νούμερο με τον πυρήνα του στηριζόμενο στο αίτημα της ακαριαίας εμφάνισης. Πέρα από την περσινή του Πενία και τον Ερμή, κρατάω από τις τελευταίες επιθεωρησιακές του εμφανίσεις τον Άμλετ, τη Γοργόνα αδελφή του Μεγαλέξανδρου και εκείνο το έξοχο νούμερο όπου επί δέκα λεπτά αυτοσχεδίαζε ντυμένος Τροβατόρε πάνω στον στίχο «ο πρίγκιπας έπεσε στο πηγάδι», μιμούμενος τις καντέντζες της βενετσιάνικης όπερας. Το κενό του θα μείνει δυσαναπλήρωτο.