Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Σόλωνος και Ασκληπιού γωνία…

Μέρα μεσημέρι. Διασταύρωση Σόλωνος και Ασκληπιού, περιμένοντας κάποιον γνωστό. Άνθρωποι που περνούν, όλων των ειδών. Αυτοκίνητα και μηχανάκια που περνούν, όλων των ειδών. Δίπλα μου τρία νεαρά αγόρια και δίπλα τους ένας πάγκος με την επιγραφή «Jesus loves you» («Ο Ιησούς σε αγαπά»). Φορούν πουκάμισα λευκά και μπλε γραβάτες (εάν θυμάμαι καλά). Στέκομαι και τους κοιτάζω για μια στιγμή. Είναι και οι τρεις πολύ νέοι, πολύ ευγενικοί και πολύ ψηλοί: μοιάζουν με μπασκετμπολίστες. Κρατούν στα χέρια τους κίτρινα φυλλάδια, όπου με μεγάλα μαύρα γράμματα είναι γραμμένη η πρόταση: «God loves you» («Ο Θεός σε αγαπά»). Μου έρχεται στον νου το τραγούδι του Ζucchero «Υπερβολική δόση αγάπης»: «Μα τον Θεό, έχω ανάγκη για αγάπη/ διαφορετικά νιώθω χάλια/ Έχω ανάγκη για αγάπη/ καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας και από όσο γίνεται περισσότερους/ Έχω ανάγκη για την αγάπη μιας γυναίκας, ενός άνδρα, ενός αδέσποτου σκυλιού/ Χρειάζομαι τη δόση μου/ Χρειάζομαι μια υπερβολική δόση αγάπης/ Μα τον Θεό, τη χρειάζομαι την αγάπη σου»…

Τα τρία νεαρά αγόρια προσπαθούν να μοιράσουν τα κίτρινα φυλλάδια στους περαστικούς. Οι περαστικοί, από την πλευρά τους, προσπερνούν τον πάγκο και τα αγόρια. Κάποιοι αδιαφορούν παντελώς. Βιάζονται, απορροφημένοι καθώς είναι από τις έγνοιες τις εγκόσμιες. Άλλοι τους ρίχνουν μια ερευνητική ματιά, στα πεταχτά. Άλλοι τους κοιτούν με κάποια δόση καχυποψίας. Ελάχιστοι σταματούν για λίγο, παίρνουν το κίτρινο φυλλάδιο «Ο Θεός σε αγαπά» και συνεχίζουν τον δρόμο τους κανονικά… Κάποια στιγμή, μια νεαρή κοπέλα περνά. Κουβαλά στο χέρι της ένα βιβλίο, ίσως να είναι φοιτήτρια. Φορά ένα κοντομάνικο κίτρινο μπλουζάκι σαν το χρώμα του φυλλαδίου και μαύρη παντελόνα. Ένα από τα αγόρια τη ρωτά ευγενικά εάν γνωρίζει αγγλικά. Η κοπέλα σταματά και απαντά «ναι». Τότε το νεαρό αγόρι, σαν να τον έχουν κουρδίσει, αρχίζει και ρητορεύει. Οι χειρονομίες του μου θυμίζουν τους ευγενικούς γιατρούς που εξηγούν στους ασθενείς την αρρώστια από την οποία έχουν προσβληθεί ή μπορεί να προσβληθούν στο μέλλον εάν δεν προσέξουν τις συμβουλές τους. Τεντώνω τα αυτιά μου για να ακούσω κάτι από την κουβέντα. Τον ακούω να της εξηγεί για την οργάνωσή τους, τον λόγο του Θεού, την αληθινή αγάπη, την πραγματική ευτυχία. Η νεαρή κοπέλα τον ακούει χαμογελώντας. Ξαφνικά τον διακόπτει: «Ωχ, φίλε μου εγώ είμαι πολύ ευτυχισμένη. Ξέρεις κάτι, εγώ σ΄ αγαπώ, αγαπώ όλο τον κόσμο, γιατί είμαι ερωτευμένη. Η ζωή είναι όμορφη… Ι΄m sorry, God achieved his purpose with me» («Λυπάμαι, ο Θεός εκπλήρωσε τον σκοπό του μαζί μου»). Το νεαρό αγόρι έχει μείνει σαν χτυπημένος από κεραυνό. Έχει ένα τέτοιο αμήχανο ύφος σαν να είδε ξαφνικά τον Θεό καταπρόσωπο. Ή σαν να ανακάλυψε ότι ο Παντοδύναμος λείπει σε ταξίδι για δουλειές. Προσπαθεί να βάλει κάπου τα χέρια του. Ίσως, εκείνη τη στιγμή, να ευχόταν ο Θεός να είχε κάνει τον άνθρωπο χωρίς χέρια. Αφού τον έκανε με χέρια όμως, εκείνος ψάχνει πού να τα βάλει τώρα. Η κοπέλα τού πετά ένα ευγενικό «bye» και συνεχίζει τον δρόμο της. Στρίβει αριστερά και χάνεται… Λένε πως με τους ερωτευμένους και τους φτωχούς πρέπει να προσέχεις όταν μιλάς για τον Θεό. Την προηγούμενη μέρα είχα δει την «Αγία Ιωάννα των Σφαγείων» του Μπρεχτ. Λίγο πριν πεθάνει η Αγία είπε: «Και όσοι βγαίνουν μπροστά στους φτωχούς και φωνάζουν πως υπάρχει Θεός και πως είναι αόρατος, αυτούς λοιπόν να τους χτυπήσετε τα κεφάλια χάμω μέχρι να τους τιναχτούν έξω τα μυαλά». Για θεατρικό έργο πρόκειται, προς Θεού, μην πάρετε τοις μετρητοίς τα λόγια της…

LΙΝΚ:

● www.gkapllani.com