[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Θάλασσα στενή…

Θάλασσα πλατιά, με τις στενές ελεύθερες παραλίες. Που στενεύουν κι άλλο από τα ξεχασμένα πλαστικά σκεύη των προηγούμενων λουομένων. Γιατί οι άνθρωποι αφήνουν στην άμμο το ποτήρι που ήπιαν τον καφέ τους, το μπουκάλι του νερού τους, τη σακούλα που μετέφερε το πικνίκ τους; Χορτάτοι και δροσισμένοι, εγκαταλείπουν ό,τι τους συντρόφεψε κουβαλώντας τις προμήθειές τους.

Αχάριστοι. Μήπως περιμένουν να τα μαζέψει ο δήμαρχος Ελληνικού, που κάνει απεργία πείνας για να μείνουν ελεύθερες οι παραλίες; Να δει τα σκεύη φαγητού, να την ξανασκεφτεί ο άνθρωπος την απεργία πείνας; Ελεύθερες. Τι έννοια μεγάλη, πλατιά, σαν τη θάλασσα. Τη θάλασσα που τη βλέπαμε κάποτε από το μπαλκόνι και τώρα δεν τη βλέπουμε μεν, αλλά τη φέραμε κοντά, με τραμ και εξπρές λεωφορεία, με τον βιολογικό καθαρισμό. Κανείς δεν κάνει απεργία πείνας για το χάλι του βιολογικού καθαρισμού όμως, αν και θα ήταν πιο αποτελεσματικό, πρακτικά… Θάλασσα διφορούμενη ξανά. Για λίγο μπήκε στην καθημερινότητα, έγινε θάλασσα της πόλης, μοντέρνα, προσιτή, άνετη, μια βόλτα μέσα στην ημέρα, ένα ποτό μετά τη δουλειά. Έγινε χειροπιαστή, αληθινή κι αλατισμένη, ποια; Αυτή, η σούπερ τουριστική διαφήμιση, η χιλιοτραγουδισμένη, το όραμα των Ευρωπαίων, το σήμα κατατεθέν της χώρας, το σύμβολο της χαλάρωσης, της πολυτέλειας, της ομορφιάς, της υγείας και της ελευθερίας, ξανά μανά της ελευθερίας. Τίποτα δεν είναι σαν κι αυτή ελεύθερο, ρευστό, γενναιόδωρο, να γυμνώνει τα σώματα, να τα αποκαλύπτει, να τα δέχεται, να τα ελαφρώνει, να τα χειραφετεί. Μόνο που δεν προσφέρει απόλυτη ελευθερία, διότι δεν διαθέτει και υπηρετικό προσωπικό.

Ποιος θα μαζεύει τα σκουπίδια στις ελεύθερες παραλίες; Ποιος θα ασχοληθεί με την Ψυττάλεια; Αρμόδιος πουθενά; Μπα, στένεψε η θάλασσα, φέτος, πανταχόθεν.