Ματιές Καλοκαίρι…

Ιούνιος. Καλοκαίρι πια. Κι εγώ, βγαίνω νωρίς από το σπίτι και αρχίζω τις τσάρκες «στα αρχαία τα μονοπάτια»: Αρεοπαγίτου, Απ. Παύλου, Θησείο, Μοναστηράκι, Πλάκα. Αφετηρία η πλατεία του «Διόνυσου», τέρμα η αγία Σωτήραη γειτονιά του Σεφέρη, του Κ. Τσάτσου και της Ιωάννας. Είναι μεθυστική αυτή η βόλτα. Γιατί σ΄ αυτές τις περιοχές με τους πεζόδρομους, κανένα αυτοκίνητο δεν σου σπάει τη μύτη με τις εξατμίσεις του ή τα τύμπανα του αυτιού σου με τη φασαρία του. Κυκλοφορείς σ΄ έναν πολιτισμένο κόσμο, όπου ο μόνος θόρυβος που ακούγεται είναι από τα ζάρια και τα πούλια στο τάβλι, στα καφενεία της Ηρακλειδών και πέριξ αυτής.

Νομίζω ότι η Αρεοπαγίτου και η Απ. Παύλου είναι οι ωραιότεροι δρόμοι της Ευρώπης. Δίπλα στην Ακρόπολη, δίπλα στο Θησείο, εκατό μέτρα από τον Κεραμεικό και τη Στοά του Αττάλου, οι δρόμοι αυτοί σε υποχρεώνουν να βαδίζεις χωρίς βιάση, μαλακά, να κοιτάζεις ολόγυρα και να σκέφτεσαι. Και δεν μιλάω μόνο για τα αρχαία μνημεία και τα ωραία κτίρια. Μιλάω και για τους ανθρώπους. Για τους νέους και τις νέες, που ζουν την άνοιξή τους: κάθονται έξω, στις πάνινες πολυθρόνες με τα μικρά τραπεζάκια, πίνουν τα αναψυκτικά τους, κάνουν πλάκες, γελάνε, ερωτεύονται, όπως δικαιούνται. (Μάλλον, έχουν καθήκον). Ωραία νεότητα!

Σ΄ αυτές τις βόλτες μου, όμως, παρατηρώ μερικά πράγματα που ενοχλούν αφάνταστα, φαντάζομαι, τον καθένα: πολλά από τα κολονάκια, που σφηνώθηκαν στους πεζόδρομους, για να εμποδίζουν την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, έχουν αποσπασθεί βίαια από τις βάσεις τους κι έχουν πεταχτεί, σπασμένα, αποδώ κι αποκεί! Και δεν περνάει κάποιο συνεργείο να τα ξανατοποθετήσει στις θέσεις τους! Ούτε συλλαμβάνεται κάποιος από τους αλιτήριους εκείνους που τα σπάνε, για να μπορούν να πηγαινοέρχονται με τα αυτοκίνητά τους στους πεζόδρομους!

Ένα άλλο: στην Απ. Παύλου, προς τη μεριά της Ακρόπολης, τα κομμάτια του πεζόδρομου που είναι χωματένια έχουν γεμίσει λακκούβες. Περπατάς και πας σαν καράβι σε φουρτούνα. Και κινδυνεύεις, ανά πάσαν στιγμήν, να βρεθείς κάτω, φαρδύς-πλατύς. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο πεζόδρομος αυτός είναι γεμάτος από παιδάκια, που τρέχουν, κάνουν ποδήλατο, παίζουν, γενικώς, αλλά και ηλικιωμένους. Θα μου πεις: τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι να αποφεύγουν τον χωματόδρομο και να χρησιμοποιούν τον δρόμο με τους κυβόλιθους ή τα μάρμαρα. Ναι, αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι μόνο ζήτημα κινδύνου. Είναι, πρωτίστως, καλαισθησίας. Πληρώσαμε πανάκριβα αυτούς τους δρόμους, για να τους χαιρόμαστε, με κάθε τρόπο.

Εκεί, προς το μνημείο του Λυσικράτη, διάφοροι μαγαζάτορες έχουν βγάλει «τραπεζάκια έξω», στα πεζοδρόμια. Εμένα μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να τρώνε στο ύπαιθρο, κοντά στα αρχαία μνημεία. Έτσι, πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο, γινόμαστε πιο κοντινοί. Φυσικά, κάποια αρχή θα παρέμβει και θα ζητήσει λεφτά για τη χρήση των πεζοδρομίων. Δίκιο θα έχει. Αλλά δεν θα λέει και ολόκληρη την αλήθεια. Η «κατάληψη τμήματος του πεζοδρομίου» θα είναι κυρίως πρόσχημα, για να μαζεύονται φράγκα.

Πάντως, τα βράδια στην Πλάκα, με τον πολύχρωμο κόσμο να τρώει, να κουβεντιάζει και να κυκλοφορεί ανέμελος, αισθάνεσαι ότι δεν βρίσκεσαι στην Αθήνα, αλλά σε κάποιο νησί! Ευλογημένη αίσθηση. Και ακόμη πιο ευλογημένη, η τύχη που έχουμε να ζούμε σ΄ αυτή την ονειρεμένη πόλη. Που με όλα τα κουσούρια της, παραμένει πάντοτε ξεχωριστή.