[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Περιπλανώμενη ανακύκλωση

Στα προάστια του Βερολίνου οι κάτοικοι είναι υποχρεωμένοι να βάζουν όλες τις πλαστικές συσκευασίες τροφίμων σε μεγάλες σακούλες, τις οποίες αγοράζουν από τον δήμο μάλλον ακριβούτσικα. Τις μαζεύουν, ειδικά αυτές, μία φορά την εβδομάδα.

Υπερβολικά οργανωμένοι κι αυτοί οι Γερμανοί, κάπως ψυχαναγκαστικοί, όπως πάντα. Ενώ οι Γάλλοι έχουν δυο κάδους με χώρισμα, σύνολο τέσσερα, όπου μαζεύουν χωριστά πλαστικά, μέταλλα, χαρτί και οργανικά και βγάζουν τις μισές μέρες τον έναν, τις άλλες μισές τον άλλον. Στην Αθήνα οι μπλε κάδοι περιμένουν όποτε θελήσουμε να βγάλουμε τα ανακυκλώσιμά μας, όλα ανακατεμένα· θα τα ξεχωρίσουν μόνοι τους.

Είμαστε κακομαθημένοι δημότες φαίνεται, έτσι μας θεωρούν. Την πρώτη εβδομάδα όντως μας περίμεναν οι κάδοι, ένας σε κάθε δύο ή τρία τετράγωνα.

Είπαμε να καθιερώσουμε ένα δρομολόγιο, ανάμεσα στις διάφορες τρεχάλες, να κατεβάζουμε και τα τακτικά ξεχωρισμένα σκουπίδια μας. Να είναι πλυμένα, έγραφαν οι οδηγίες. Τα ψιλοπλέναμε, αν και δεν ξέρω κατά πόσον η σπατάλη του νερού ισοφαρίζει την πρώτη ύλη της ανακύκλωσης. Πολλά ζητάω κι εγώ. Πλυμένα, διπλωμένα, τσίλικα, τα παραδίναμε στο χαμογελαστό μέλλον του πλανήτη. Ύστερα οι κάδοι άρχισαν να μετακινούνται. Με τις σακούλες στο χέρι να τους ψάχνεις πριν φύγεις για δουλειές, δεν είναι και το καλύτερο. Το κάναμε κι αυτό. Τώρα πια αλλάζουν θέση κάθε μέρα· και δεν είναι ένα τετράγωνο και δύο μακρύτερα, είναι ολόκληρη διαδρομή. Για να συνεχισθεί η ανακύκλωση πρέπει να φεύγει κάθε πρωί με… αποστολή κάποιος από το σπίτι: να πηγαίνει να κάνει τον γύρο της γειτονιάς για να εντοπίζει τους κάδους! Από κακομαθημένοι γίναμε…

ψυχαναγκασμένοι, σαν τους Γερμανούς, αλλά με ισπανική χροιά, Δον Κιχώτες της ανακυκλωτικής περιπέτειας, περιπλανώμενοι ιππότες ενός άπιαστου ιδανικού.