Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Η ρεγκάτα κατατρώγει τη μνήμη;

Το σχέδιο ήταν απλό και κοινής αποδοχής: Να μετατραπεί η Γυάρος, τόπος μαρτυρίου και εξορίας για εκατοντάδες Έλληνες πολίτες την περίοδο του εμφυλίου και της χούντας, ιστορική κληρονομιά για την Ελλάδα, σε χώρο μνήμης προσβάσιμο από τους πολίτες τούτης της χώρας. Η κοινοτική συγχρηματοδότηση των έργων συντήρησης και ανάπτυξης στη Γυάρο ήταν δεδομένη από το 2002-2003, μέσω του υπουργείου Αιγαίου, το οποίο από το 2001 συνέστησε επιτροπή προσωπικοτήτων για τις δράσεις απότισης τιμής προς εκείνους που φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν στο νησί.

Μόνον που κάποιοι (γνωστοί και διόλου εξαιρετέοι από το γενικό συμπούρμπουλο του «σεμνά και ταπεινά»), όπως αποδεικνύεται, δεν τη θέλουν ως τόπο ιστορικής μνήμης. Και με προφορική εντολή, όπως καταγγέλλεται, σταμάτησαν και την κοινοτική συγχρηματοδότηση και τα έργα.

Παρ΄ ότι σε ερώτηση του ευρωβουλευτή Νίκου Σηφουνάκη, ο επίτροπος για θέματα εκ-πολιτισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Γιαν Φίγκελ, επιβεβαιώνει τη δυνατότητα κοινοτικής συγχρηματοδότησης, οι νυν αρχόντοι του Αιγαίου λένε «όχι»! Όχι και στην ένταξη του έργου στο Δ΄ Κοινοτικό Πακέτο Στήριξης.

Να έχουν άλλα, μεγάλα και τρανά, που θα αφορούν και κουμπάρους και άλλους σεμνούς και ταπεινούς χρυσοδάκτυλους, κατά νου; Να ενοχλούνται από την ιστορική μνήμη, όπως καταγγέλλει ο ευρωβουλευτής; Να είναι οι επιλογές τους σε άλλο… ταμπλό (άλλωστε οι ίδιοι αρχόντοι κάλεσαν τον Γκλύξμπουργκ στη ρεγκάτα τους το 2005);

Ό,τι και να ΄ναι, πάντως, απάντηση δεν παίρνει κανείς από το στοματάκι τους, πάντα όπως καταγγέλλεται.

Πέντε ερωτήσεις ετέθησαν στους εν λόγω άρχοντες από βουλευτές στο Εθνικό και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Να είναι το γνωστό «ποιούσι την νήσσαν»;


Στα αζήτητα ο Sakis μας;

Αγαπητή Φοίβη, Δεν κρατιέμαι. Θα το πω. Διότι τους άκουσα στα κανάλια να το εξηγούν ως μέγα κοινωνικό φαινόμενο (από πού κι ώς πού;) πώς και γιατί η ταινία του διεθνούς μας Sakis, που την είχε περί πολλού η αυστραλιανή εταιρεία των μούλτιπλεξ η οποία την «παρήγγειλε» για να κάνει την επιτυχία της «Πολίτικης κουζίνας», δεν πήγε καθόλου καλά. Και πως δεν πήγε τόσο καλά γιατί έπεσε πάνω στις Πανελλήνιες και οι μαθητές και οι μαθήτριες δεν μπόρεσαν να τη δουν και πως δεν ήταν καλή εποχή και άλλα τέτοια. Έλεος πια.

Ελεάννα Καραδήμα Το να είναι κακή ταινία και να μη φτάνει ούτε το νυχάκι της «Πολίτικης κουζίνας» δεν ετέθη καν ως πιθανότητα, αγαπητή Ελεάννα; Όπως και το ότι ο Σάκης κατάφερε να παίζει χειρότερα και από το σφουγγαράκι των πιάτων με το οποίο έπλενε ένα ψάρι; Μπα; Καμία τέτοια πιθανότητα δεν πέρασε από το μυαλό (λέμε τώρα) των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών φωστήρων;


Κομφούκιε, Κομφούκιε, είσαι εδώ;

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Κάποιος κακόγουστος φρόντισε να «διαρρεύσει» η πληροφορία ότι ο Πρωθυπουργός κατά την επίσκεψή του στο Βιετνάμ επρόκειτο να επισκεφθεί και το Ντιεν Μπιεν Φου και να καταθέσει στεφάνι στο εκεί ηρώο των Βιετκόνγκ. Το ματαίωσε όμως για να μην κακοκαρδίσει τον φίλο του τον κ. Σαρκοζί. Όσο για την επίσκεψη και το πολύχρωμο «στεφάνι» που κατέθεσε στο μαυσωλείο του αρχικομμουνιστή Χο Τσι Μινχ, πράξη που μπορούσε να του δημιουργήσει πρόβλημα ως εκπροσώπου της «Δεξιάς του Κυρίου», έναντι του εκπροσώπου της «Άκρας Δεξιάς του Κυρίου» (και πάσης Ελλάδος), την εξισορρόπησε άριστα με την επίσκεψη στο μνημείο του Κομφούκιου, ο οποίος, ως γνωστόν, ήτο χριστιανός- αλλά δεν το εγνώριζε.

Ο μονίμως απορών φίλος σου, Μιχάλης Δωρής Και εκείνος, ο μέγας Κομφούκιος, δεν το εγνώριζε πως ήταν χριστιανός ορθόδοξος, πρόγονος του χρυσοποίκιλτου ημών ποδηγέτη, αγαπητέ Μιχάλη; Σαν τους αρχαίους Έλληνες κι εκείνος, κοτζάμ πνευματικός ηγέτης; Αλήθεια, είχε κι εκείνος διάφορα χρυσοποίκιλτα και έλεγε και ανέκδοτα στα κανάλια;


Πολύ μεγάλη ζάααααλη

Αγαπητή Κυρία Φοίβη, Αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσε να μεγαλώσει ένα παιδί, ώστε να ξέρει τι θέλει και να κάνει αυτό που θέλει, να μην είναι ενοχικό και να μη δημιουργεί ενοχές. Να εκτιμά αυτά που έχει και όχι αυτά που δεν έχει.

Και το όνομα αυτού διά βίου παρόρμηση- είμαι παιδί, δεν καταλαβαίνω τον παραλογισμό του καρχαρία. Έχω τα πτυχία μου, τα βιβλία μου, περνούσα ξέγνοιαστα όλες τις εξετάσεις, μα όλα άλλαξαν. Δουλεύω στα βαθιά νερά, ο κόσμος λέει ότι βολεύτηκα στο «σαν Δημόσιο» (σε μια ξένη για μένα νοοτροπία προσόντων) αλλά εγώ ψάχνω τα μπρατσάκια μου και κρατάω την αναπνοή μου για να κάνω μακροβούτια και να βγω με το κουβαδάκι μου και το μάστερ μου σε άλλη παραλία.

Κάτια Κ., Αθήνα Όπως λένε και οι Goin΄ Τhrough, αγαπητή Κάτια, «Με το δεξί περνώ και πάλι τη σκυτάλη/ κι ανοίγω τρύπα στο δικό σου το κεφάλι/ σου φέρνω ζάλη αλλά και σύγχυση μεγάλη,/ τόσο μεγάλη όσο δεν έχεις νιώσει άλλη./ Σιχαίνεσαι το στυλ μου και φρικάρεις,/ μα κατά βάθος μ΄ αγαπάς και με κοπιάρεις». Καλή λευτεριά.