Επιφυλλίδα

Ίτε παίδες Ελλήνων

Aκόμη και τα μισά απ΄ όσα έχουν ειπωθεί και γραφεί για την περιουσία που έχει στην κατοχή του ο γιος του προέδρου του Αρείου Πάγου να κρατήσει κανείς, το θέμα, με απίθανες παραμέτρους, είναι ένα: ότι ο νεαρός, είτε χάρη στους γονείς του είτε χάρη στο Χρηματιστήριο, απέκτησε μια περιουσία που απαξάπαντες θα έπρεπε να αισθάνονται ότι αποτελεί έναν κίνδυνο και όχι μόνο οι ευνομούμενοι εσωτερικά άνθρωποι. Διαφορετικά οι καταγγελίες και η αγανάκτηση για το ύψος της περιουσίας ή για τις διαφορές του γιου του προέδρου από άλλους συνομηλίκους του, που δεν έχουν απολύτως τίποτα στην κατοχή τους, τρέφουν απλούστατα έναν λαϊκισμό και το πάθος της κλειδαρότρυπας, αφήνοντας ανέπαφο το πραγματικό ζήτημα. Σάμπως δηλαδή δεν θα υπήρχε πρόβλημα και θα ήταν όλα ωραία και καλά, αν όλοι οι συνομήλικοι του γιου του προέδρου του Αρείου Πάγου διέθεταν την ίδια με αυτόν περιουσία. Όποιος πιστεύει ότι το δίκαιο είναι αντί για έναν ή για λίγους, να έχουν όλοι πάρα πολλά, δεν αντιλαμβάνεται κάτι πάρα πολύ απλό: επειδή είναι αδύνατον να εμπλακεί ένας ολόκληρος λαός μέσα στους μηχανισμούς της εξουσίας, το πρόβλημα θα λυνόταν αν όσοι εμπλέκονται σε αυτούς παραιτούνταν κάθε ιδιαίτερης οικονομικής φιλοδοξίας. Κι όχι να φιλοδοξούν να συμπεριφερθούν το ίδιο άπληστα όσοι θα παραμείνουν για πάντα «εκτός νυμφώνος».

Aν όποιος καλλιεργεί οικονομικές φιλοδοξίες που θίγουν «το κοινό περί δικαίου αίσθημα» (τόσο απλά δηλαδή) είτε είναι εντός εξουσίας είτε εκτός, σπιλωνόταν για την κοινή συνείδηση περίπου ως εγκληματίας και η κοινή αυτή συνείδηση δεν καραδοκούσε να τον υποκαταστήσει στα σχέδιά του, ουδείς θα τολμούσε να συμπεριφερθεί ως «διαφορετικός». Διαφορετικά φτάνουμε στο τραγελαφικό σημείο αυτός που δεν έχει να πριμοδοτεί εκείνον που έχει, γιατί συμπίπτουν εσωτερικά στις βλέψεις και τα ενδιαφέροντά τους. Αν οποιοσδήποτε γιος οποιουδήποτε προέδρου δεν φοβάται την ημέρα που θα δημοσιοποιηθεί η περιουσία του, είναι γιατί ξέρει πως όλοι οι άλλοι θα τον φθονήσουν αντί να τον περιφρονήσουν. Οι διαδηλώσεις θα πετυχαίνανε απολύτως, αν τις κινούσε η περιφρόνηση προς τους κρατούντες και όχι ο φθόνος για την ανωτερότητα των τελευταίων να μπορούν να ικανοποιούν, ή να μην ικανοποιούν, τα συμφέροντα των διαμαρτυρομένων. Μια κοινωνία βέβαια δεν αλλάζει με παρατηρήσεις και διαπιστώσεις, αλλά σίγουρα κάποια αλλαγή μπορεί να επέλθει όταν η σκέψη αρχίζει να αμφισβητεί παγιωμένες καταστάσεις.

Όσο κι αν η κατάσταση του γιου του προέδρου φαίνεται ζηλευτή, θα έπρεπε η κατάσταση αυτή να καταγγέλλει μια συναισθηματική και ηθική αναπηρία. Ένα παιδί που το μεγαλώνουν οι γονείς του με την προοπτική ότι μπορεί να ζήσει χωρίς να δουλέψει, ως εισοδηματίας, ενώ φαίνεται να το αγαπούν υπερβολικά, στην πραγματικότητα αδιαφορούν παντελώς για το ίδιο. Γιατί του υποβάλλεται η ιδέα ότι θα ζήσει σαν να έχει γεννηθεί ανάπηρος. Αν το ίδιο το άτομο της νεαρής ηλικίας προτάξει, ή του εμπνεύσουν, ότι χρειάζεται να διασφαλιστεί πλουσιοπάροχα ώστε στη συνέχεια να καλλιεργηθεί χωρίς ανασφάλειες, δεν σκέφτεται τίποτα άλλο παρά την παρατεινόμενη νωθρή και ανεγκέφαλη ευμάρεια. Καμιά έννοια καλλιέργειας δεν θα σηκώσει μέσα στον άνθρωπο κεφάλι, ως προτεραιότητα, όταν έχει εμπλακεί σε ένα σύστημα που τον προϋποθέτει διεφθαρμένο ή τον διαφθείρει καταιγιστικά καθ΄ οδόν. Τέλος, μη μας ξεγελάνε τα σκάφη, τα σπορ αμάξια, οι μεζονέτες. Όλα αυτά που, υποτίθεται, τοποθετούν κάποιον μέσα σ΄ ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον στην ουσία είναι αποκυήματα μιας αφόρητα μίζερης, επαρχιακής νοοτροπίας. Σ΄ έναν κόσμο το μέλλον του οποίου προβλέπεται, οικολογικά, δραματικά δυσοίωνο, η καλλιέργεια της ατομικής μας διασφάλισης έχει όλα τα χαρακτηριστικά της κακοήθειας, της απρέπειας, και, γιατί όχι, και της βλακείας.

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η λέξη».