Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Γκράφιτι στις πρώην φυλακές της Λαγκάδας

O αποστολέας του e-mail υπογράφει ως Βαγγέλης Τ. Στο ηλεκτρονικό μήνυμα είναι συνημμένες τέσσερις φωτογραφίες. Στη πρώτη διακρίνεται ένα σιδερένιο τραπέζι στη μέση ενός άδειου δωματίου. Στο βάθος ένα καγκελόφραχτο παράθυρο. Πάνω στον βρώμικο τοίχο επιγραφές στα αραβικά. Καταγράφω τα σχόλια που συνοδεύουν τις φωτογραφίες: « Πέρυσι είχα μείνει για ένα διάστημα στη πόλη της Μυτιλήνης.Μια μέρα επισκέφθηκα τις πρώην φυλακές στηνπεριοχή της Λαγκάδας.Οι τελευταίοι “ένοικοι” τωνφυλακών δεν ήταν βαρυποινίτες,αλλά πρόσφυγες πουστοιβάχτηκαν εκεί. Εκείνοι οι πρόσφυγες άφησαν τα σημάδια τους, τα οποίακατέγραψα με τον φακό της φωτογραφικής μηχανής μου.Τα γκράφιτι των κρατουμένων προσφύγων μού έκαναν μεγάλη εντύπωση. Θεωρώ αυτές τις μαρτυρίες τόσο σημαντικές,όσο τιςτοιχογραφίες στις σπηλιές στο Λασκό.Δεν ξέρωτι λένε οι επιγραφές.Αναγνώρισα τη φράση “ο Αλλάχείναι μεγάλος”·η μόνη φράση που ξέρω γραμμένη στααραβικά.Αναγνώρισα τις λέξεις με λατινικό αλφάβητο:

Ηamid, Sudan, Βarcelona, Βruce Lee… Αναγνώρισα και μερικές ημερομηνίες.Στις αντίστοιχες περιόδους,κάπου αλλούστη Γη,άρχιζαν πόλεμοι, όπως εκείνος στο Ιράκ.Και κάπου αλλού γίνονταν γενοκτονίες,όπως στο Νταρφούρστο Σουδάν.Εκείνο όμως που προσείλκυσε περισσότερο την προσοχή μου ήταν το ζωγραφισμένο πουλί που μεταφέρει ένα γράμμα.Βλέποντάς το,μου ήρθαν στομυαλό τα δημοτικά μας τραγούδια που διαβάζαμε στο σχολείο.Πολλές φορές στα δημοτικά τραγούδια υπάρχει ένα πουλί που μεταφέρει μηνύματα.Πολλά απ΄ αυτά αφορούν την ξενιτειά.Πρόκειται για πουλιά-αγγελιαφόρους που μεταφέρουν μηνύματα απότους συγγενείς, τον Θεό,τον Θάνατο ή τη Μοίρα.Συνήθως τα μηνύματα είναι νοσταλγικά και πολύ πικρά.Το γράμμα που μεταφέρει το πουλί της τοιχογραφίας στις πρώην φυλακές της Λαγκάδας, υποθέτω,πρέπει να έχει έναν αποδέκτη.Ποια πόλη,ποια χώρα να είναι άραγε ο προορισμός του:το Νταρφούρ,η Βαγδάτη,η Βαρκελώνη,η Αθήνα;Μήπως η “Γιουκάλι”;Σε ποιους να απευθύνεται άραγε;Σε μια όμορφη κοπέλα,σε μια μάνα που αγωνιά για την τύχη του παιδιού της,στα παιδάκια που περιμένουν την επιστροφή του πατέρα,ο οποίος μια μέρα επιβιβάστηκε σ΄ ένα σαπιοκάραβο μαζί με πολλούς άλλους πατεράδες και χάθηκε μέσα στα άγρια κύματα της θάλασσας,παίζοντας τη ζωή του κορώνα-γράμματα , για να πάει σε μια χώρα θαυμαστήόπου δεν υπάρχουν πόλεμοι,λιμοί,φανατισμοί;Ή μήπως αυτό το γράμμα απευθύνεται σε όλους μας; Ζούμε σε μια εποχή όπου μπορείς να έχεις πληροφορίες από οποιοδήποτε σημείο της Γης,αλλά πολλοί άνθρωποιδεν έχουν αυτήν τη δυνατότητα.Γι΄ αυτό ζωγραφίζουν πουλιά-αγγελιαφόρους πάνω στους τοίχους των πρώην φυλακών… Μπόρεσα να μάθω ότι οι πρόσφυγες των φυλακών στη Μυτιλήνη όχι μόνο δενείχαν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά ούτε με κατοίκους του νησιού πουεπιθυμούσαν να τους βοηθήσουν…».

LΙΝΚ:

● www.gkapllani.com