Ημερολόγιο Συνόρων Μια ελληνική ιστορία από το Σίδνεϊ

LΙΝΚ

www.gkapllani.com

ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΕ εργατική γειτονιά. Οι συμμαθητές μου ήταν παιδιά μεταναστών από την Ελλάδα, το Βιετνάμ, την Τουρκία και τον Λίβανο. Ο πατέρας μου ήταν είκοσι χρόνων όταν έφθασε στο Σίδνεϊ. Έφθασε με ένα καράβι, δεν θυμάμαι πώς το έλεγαν. Η μητέρα μου ήρθε με αεροπλάνο το οποίο ήταν γεμάτο Ελληνίδες. Οι περισσότερες ήταν νύφες. Πήγαιναν στην Αυστραλία να παντρευτούν Έλληνες μετανάστες. Οι Έλληνες άνδρες αντιμετώπιζαν φοβερές δυσκολίες να βρουν Αυστραλές για να παντρευτούν. Γι΄ αυτό η κυβέρνηση της Αυστραλίας χαλάρωσε τους νόμους, αφήνοντας να μπουν περισσότερες Ελληνίδες στη χώρα.

Ο πατέρας και η μητέρα μου είναι και οι δύο από τη Ζάκυνθο. Γνωρίστηκαν όμως στην Αυστραλία. Εκείνος ήταν είκοσι τριών χρόνων, εκείνη δεκαέξι. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και από τότε είναι μαζί. Από τις ιστορίες που μου διηγούνται θυμάμαι ιδιαίτερα εκείνη του πατέρα μου, ο οποίος για να βρει δουλειά άλλαζε το όνομά του. Το όνομα Χαράλαμπος ήταν πολύ δύσκολο για τους Αγγλο-Αυστραλούς. Επιπλέον ήταν και ανεπιθύμητο, γιατί τότε υπήρχε έντονος ρατσισμός απέναντι στους Νότιους μετανάστες. Ο πατέρας μου, από Χαράλαμπος Γιακουμέλος γινόταν John Ρseftis (Τζων Ψεύτης). Ο Αγγλο-Αυστραλός εργοδότης μπορούσε να καταλάβει μόνο το John. Το Ρseftis μόνο κάποιος Έλληνας μπορούσε να το καταλάβει. Γελάω πικρά κάθε φορά που σκέφτομαι αυτή την ιστορία.

Ο πατέρας για να βρει δουλειά άλλαζε το όνομά του. Το όνομα Χαράλαμπος ήταν πολύ δύσκολο για τους ΑγγλοΑυστραλούς.
Επιπλέον ήταν και ανεπιθύμητο. Γι΄ αυτό γινόταν John Ρseftis

Πηγή, Πίγκι, Πέγκη…
Όσο για μένα, εγώ άρχισα τη ζωή μου με το ελληνικό όνομα Πηγή. Όταν η μητέρα μου με πήγε την πρώτη μέρα στο σχολείο, η δασκάλα μου, η Μiss ΜcDonald, δεν μπορούσε να το προφέρει. Η μητέρα μου το πρόφερε στα αγγλικά ως Ρigi (Πίγκι). Στα αγγλικά όμως αυτό σημαίνει μικρό γουρουνάκι (γελάει). Έτσι η Μiss ΜcDonald το άλλαξε και το έκανε Ρeggy (Πέγκη). Είναι ένα παλαιό ιρλανδικό όνομα. Εμένα μου άρεσε. Σε τελευταία ανάλυση είμαι μια Αυστραλεζο-Ελληνίδα με Αυστραλεζο-Ελληνικό όνομα. Η ελληνική κοινότητα όπου μεγάλωσα ήταν πολύ συντηρητική. Οι νεαρές γυναίκες σπάνια κυκλοφορούσαν έξω χωρίς τη συνοδεία των ανδρών τους. Οι περισσότερες από τις ξαδέλφες μου δεν πήγαν στο Πανεπιστήμιο. Παντρεύτηκαν και έγιναν από πολύ νωρίς μητέρες.

Στα είκοσί μου αποφάσισα να αρχίσω μια νέα ζωή. Είχα ήδη εγκαταλείψει το σχολείο και δούλευα ως πωλήτρια. Ένιωθα όμως πολύ άδεια. Ήθελα να γνωρίσω τον κόσμο, τη ζωή, να διασκεδάσω. Τότε αποφάσισα να εργαστώ σε ένα τοπικό ραδιόφωνο. Μετά, άφησα την ασφάλεια του σπιτιού των γονέων μου και μετακόμισα σε ένα κοινόβιο, όπου κατοικούσαν κάποια από τα παιδιά που γνώρισα στο ραδιόφωνο. Οι φίλοι και οι φίλες μου με ενθάρρυναν πολύ να ξαναρχίσω τις σπουδές μου και έτσι σπούδασα ΜΜΕ και τελείωσα τις σπουδές μου το 1995. Σπούδασα και χάρη στην οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης της Αυστραλίας. Πιστεύω πως η Αυστραλία είναι μια καταπληκτική χώρα για ό σους ψάχνουν ευκαιρίες. Η επιστροφή…
Μετά τις σπουδές έψαξα αρκετό καιρό για μια δουλειά. Δούλευα εν τω μεταξύ ως κοινωνική λειτουργός για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Είχα χάσει τις ελπίδες μου να βρω δουλειά στα μίντια όταν συνέβη κάτι που αναστάτωσε ξανά τη ζωή μου. Το 2001 η ελληνική ακτοφυλακή εντόπισε στα ανοιχτά της Ζακύνθου ένα καράβι στο οποίο επέβαιναν 800 μετανάστες και πρόσφυγες. Το καράβι το έλεγαν «Εrenler». Η μηχανή του τα είχε φτύσει και οι πρόσφυγες ταξίδευαν επί δέκα μέρες στο έλεος των κυμάτων και του θανάτου. Άκουσα την είδηση αυτή αργά την νύχτα στο ραδιόφωνο. Με άγγιξε πολύ όταν άκουσα ότι το καράβι αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Ζακύνθου. Στην πατρίδα των γονέων μου. Εκείνοι είχαν ξεκινήσει από εκεί πριν από δεκαετίες για να πάνε στην Αυστραλία ως μετανάστες. Και τώρα άλλοι μετανάστες έφθαναν εκεί κουβαλώντας ίσως τα ίδια όνειρα με εκείνα των γονέων μου, τους ίδιους φόβους, την ίδια στέρηση, τις ίδιες ελπίδες. Το «Εrenler» μου έγινε έμμονη ιδέα. Κυριολεκτικά με κυνηγούσε. Και έγινε η αιτία να γίνω αυτό που είμαι σήμερα, παραγωγός ραδιοφωνικών ντοκιμαντέρ.