Μια συνεχής συνομιλία με τις τάξεις του κλασικού

Ο αναγνώστης των Δοκιμίων του Μπόρχες θα συναντήσει στις σελίδες τους όλες τις εμμονές που χαρακτηρίζουν τη γραφή του, κυρίως όμως θα βρει αυτήν τη χαλαρότητα της λογιότητας που σηματοδοτεί την ιδιοφυΐα της σκέψης του. Μια συνεχής συνομιλία με τις τάξεις του κλασικού η οποία ξεκινάει από τη διαπίστωση ότι κανένα κλασικό δεν είναι αρκετά κλασικό ώστε να μη σου επιτρέπει να συνομιλήσεις μαζί του επί ίσοις όροις, με την προϋπόθεση ότι μπορεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του «ηδονιστή αναγνώστη». Δεν χρειάζεται, νομίζω, να πω εδώ πως η σκέψη του Μπόρχες με γοητεύει.

Αντιθέτως, νομίζω πως χρειάζεται να επισημάνω ότι, τώρα που ξαναδιάβασα πολλά από τα δοκίμιά του, είκοσι και τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους ανάγνωση, μου είναι πολύ εύκολο να πω ότι όσοι είχαν διαβλέψει το χαμηλό προσδόκιμο του φαινομένου Μπόρχες διαψεύστηκαν. Δεν μπορούμε να μιλάμε για τη λογοτεχνία του 20ού αιώνα χωρίς αυτόν, όπως και δεν μπορούμε να διαβάζουμε λογοτεχνία αγνοώντας το δικό του βλέμμα.

Δεν χρειάζεται, τέλος, να προσθέσω πως ο Μπόρχες είναι από τους σύγχρονους κλασικούς που έχουν ευτυχήσει στα χέρια του Έλληνα μεταφραστή τους, στην περίπτωση του Αχιλλέα Κυριακίδη.