«Έλλειμμα κοινωνικής ευθύνης»

Ως επιπλέον παράγοντες της παθολογίας της δημοκρατίας αναφέρονται από τον συγγραφέα τα ΜΜΕ που κατέληξαν να γίνουν συνδιαχειριστές της εξουσίας. Θυμίζει ότι η νομοθεσία για τον «βασικό μέτοχο» απέτυχε, χωρίς περαιτέρω πολιτικές ή ιστορικές αναφορές.

Προσθέτει απλώς ότι οι νομικοί κανόνες δεν επαρκούν αλλά και ότι η «εξουσία περιορίζεται από εξουσία», κάτι που είναι γενικώς αληθές αλλά μάλλον ασαφές, και με κάποια πικρία συμπληρώνεται από τη διαπίστωση ότι «τα πολιτικά κόμματα, στην επιδίωξή τους να τα χρησιμοποιήσουν (τα ΜΜΕ…) για τους στόχους τους, ταυτίζονται με αυτά»…

Με μια παρόμοια αμηχανία ο συγγραφέας προσθέτει σε αυτούς τους παράγοντες το «έλλειμμα κοινωνικής ευθύνης που συνεχώς διευρύνεται», παραπέμποντας σε επιχειρήσεις, ομάδες συμφερόντων και τοπικές ηγεσίες που «ανενδοίαστα» προωθούν ό,τι τους είναι χρήσιμο, ακόμα και με χρηματισμό.

Κάνει έκκληση για διαφάνεια, συνεπή κατανομή ευθυνών, απόκρουση κάθε προσπάθειας συγκάλυψης, σκανδαλολογίας και λαϊκισμού, πράγματα σωστά αλλά που χρειάζονται και μια δόση θεσμικής ενίσχυσης και εντονότερης πολιτικής αντιπαράθεσης και πειστικών κυρώσεων. Βέβαια υποστηρίζει και για γενικότερους λόγους ο Κ. Σημίτης τα συστήματα ελέγχου και εποπτείας και ιδίως τις Ανεξάρτητες Αρχές, αλλά και εδώ ο κίνδυνος αποπολιτικοποίησης των ζητημάτων ελλοχεύει- και φαντάζομαι ότι και ο ίδιος δεν διαφωνεί.