Δημοψηφίσματα και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Ο Κ. Σημίτης αναφέρεται αρκετά διεξοδικά σε διάφορες μεταρρυθμίσεις που προτείνονται στην έκθεση για το «Μέλλον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη» του Συμβουλίου της Ευρώπης. Είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικός ως προς ορισμένες από αυτές, όπως π.χ. τα δημοψηφίσματα λαϊκής πρωτοβουλίας. Έχουν νόημα μόνο όταν θέτουν ερωτήματα που επιδέχονται «ναι» ή «όχι» και δεν προσφέρονται για αντιμετώπιση σύνθετων προβλημάτων (π.χ. σχέδιο νόμου). Κρίμα που ο Κ. Σημίτης δεν ζητάει την αναθεώρηση ή την κατάργηση της ρύθμισης του ελληνικού Συντάγματος που αναθέτει την απόφαση για δημοψήφισμα (συμβουλευτικού χαρακτήρα, έτσι κι αλλιώς…) στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία!

Είναι επίσης κρίμα ότι δεν επεκτείνεται στην προτεινόμενη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, περιοριζόμενος κυρίως σε (υπαρκτές) αρνητικές εμπειρίες τοπικισμού και συντεχνιασμού. Το κύριο είναι ότι από γενέσεώς της η ελληνική Αυτοδιοίκηση δεν είναι κυριολεκτικά αυτοδιοίκηση, αφού δεν έχει ουσιαστική αυτοτέλεια πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων, δεν καλείται να καλύψει το «κόστος» των αποφάσεών της, μεταξύ των άλλων με δικούς της πόρους. Και επομένως δεν εκτίθεται στην κρίση των πολιτών για ζητήματα που δημιουργούν πολιτική επιλογή και ευθύνη, κινητοποιούν και δεν… αποξενώνουν τους πολίτες, για να επανέλθουμε στην ορολογία του συγγραφέα.