Διακοπές ανθρωπιάς στον Λίβανο

«Ντίσνεϊλαντ ή Φλωρεντία για τις διακοπές του Πάσχα πρότειναν οι γονείς μας. Για μας όμως δεν υπήρξε δίλημμα, αφού φέτος θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Και τι καλύτερο από το να βοηθήσουμε παιδιά που μας έχουν ανάγκη».

Στον ελεύθερο χρόνο η Δήμητρα και η Λουκία Δούση- Ρασσιά δεν παίζουν μόνο με τις κούκλες, όπως τα περισσότερα κορίτσια της ηλικίας τους. Αντίθετα οι μαθήτριες του δημοτικού προγραμματίζουν ανθρωπιστικές αποστολές σε χώρες που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές ή ζουν καθημερινά τη φρίκη του πολέμου.

ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ

Την πρωτοβουλία των δύο κοριτσιών στήριξαν και οι συμμαθητές τους, οι οποίοι μάζεψαν 75 κούτες με παιχνίδια και ρούχα

Μάλιστα η πρώτη τους αποστολή ήταν στον Λίβανο, πριν από περίπου έναν μήνα. «Ήταν δική μας ιδέα. Θέλαμε απλά να βοηθήσουμε τα παιδιά του Λιβάνου που έχουν υποστεί πολλά. Αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει αν εμείς κάναμε διακοπές σε κάποιο πολυτελές ξενοδοχείο», λένε στα «ΝΕΑ» οι δύο αδελφές, ηλικίας 9 και 11 ετών. Όσο για το αίσθημα του φόβου, αυτό, όπως δηλώνουν, δεν υπήρξε ποτέ. «Ξέραμε πού πηγαίναμε, αλλά η λαχτάρα μας να προσφέρουμε δεν μας άφηνε ούτε καν να φοβηθούμε».

Όπως αναφέρει η μικρή Δήμητρα, μαθήτρια της Ε΄ Δημοτικού, οι πέντε μέρες στον Λίβανο ήταν ένα μάθημα ζωής. «Ξεκινήσαμε πρωί από την Αθήνα και μέσα σε λίγες ώρες ήμασταν κοντά στα 75 παιδιά του ορφανοτροφείου των σιιτών. Ήταν συγκλονιστικό να τα βλέπεις να ανοίγουν με τόση λαχτάρα τα δώρα, κάτι που για μας είναι δεδομένο». Η επικοινωνία ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα, αφού τα ορφανά δεν γνώριζαν καθόλου αγγλικά. Τα κορίτσια όμως βρήκαν τον τρόπο να συνεννοηθούν. «Με μια αγκαλιά κι ένα φιλί μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς ακριβώς ένιωθαν», λέει η εννιάχρονη Λουκία. Μάλιστα τα δύο Ελληνόπουλα έγιναν πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων των λιβανέζικων τηλεοπτικών σταθμών.

Έχουν επικοινωνία
Σχεδόν ένα μήνα μετά την αποστολή, τα κορίτσια συνεχίζουν να έχουν επικοινωνία με τα παιδιά του ορφανοτροφείου. «Ρωτάνε πότε θα πάμε να τα ξαναδούμε». Δεν επισκέφθηκαν όμως μόνο το ορφανοτροφείο των σιιτών. «Κάναμε βόλτες στους δρόμους του Λιβάνου. Βλέπαμε βομβαρδισμένα σπίτια και χαλάσματα παντού. Αυτές τις εικόνες δεν μπορούμε να τις ξεχάσουμε», λένε οι μαθήτριες, οι οποίες «βομβαρδίστηκαν» και οι ίδιες με ερωτήσεις από τους συμμαθητές τους όταν επέστρεψαν στο σχολείο. Επόμενος στόχος των δύο μικρών δεσποινίδων, όπως λένε, είναι μία αποστολή στους σεισμοπαθείς του Πακιστάν ή του Ιράν.

Την πρωτοβουλία των δύο κοριτσιών στήριξαν και οι συμμαθητές τους, οι οποίοι μάζεψαν 75 κούτες με παιχνίδια, ρούχα και σχολικά είδη. Σύνθημά τους: «Μια αγκαλιά για τα παιδιά του Λιβάνου».


Στα χνάρια των γονιών τους!

ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ρόλο στην απόφαση των δύο κοριτσιών έπαιξε η ανθρωπιστική δράση του πατέρα τους, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του τις συνόδευαν στο πρόσφατο ταξίδι. «Για τη Δήμητρα και τη Λουκία οι ανθρωπιστικές αποστολές είναι κάτι το οικείο, αφού με βλέπουν συνέχεια με μια βαλίτσα στο χέρι. Επιπλέον, στο σπίτι δεν υπάρχει τοίχος που να μην έχει κάποιον πίνακα με τις αποστολές», σημειώνει ο κ. Νίκος Δούσης- Ρασσιάς, γιατρός και αντιπρόεδρος της οργάνωσης Γιατροί της Ειρήνης. Πριν από περίπου δύο χρόνια, όπως λέει ο γιατρός, τα κορίτσια είχαν συγκλονιστεί με τις εικόνες από το φονικό τσουνάμι.

«Από τότε ήθελαν να έρθουν μαζί μου. Δεν υπήρχε βέβαια περίπτωση να τις βάλω σε κίνδυνο. Γι΄ αυτό άλλωστε και επέλεξα τον Λίβανο, μια λιγότερο επικίνδυνη περιοχή».

Πρώτη ανθρωπιστική αποστολή και για τη μητέρα των κοριτσιών, κ. Έρικα Δούση- Ρασσιά. «Αν και για μας είναι κάτι το φυσιολογικό, αρχικά είχα κάποιους ενδοιασμούς. Ήταν λίγο επικίνδυνο, αφού δεν θα πηγαίναμε σε κάποιο τουριστικό θέρετρο για διακοπές αλλά σε μια περιοχή που έχει πολλά προβλήματα. Τελικά όλα πήγαν καλά», τονίζει η καθηγήτρια Γαλλικών, η οποία ένιωσε, όπως λέει, υπερήφανη όταν είδε τις κόρες της κοντά στα ορφανά.