Φαινόμενα

Βίρτσουαλ εικόνα…

Η μοναδική πολιτική πτυχή της συζήτησης για τις μετρήσεις τηλεθέασης, αφορά τη χρονική στιγμή που άνοιξε από την κυβέρνηση τέτοιο θέμα άνευ αντικειμένου
Να λοιπόν που το πρόβλημα κάθε άλλο παρά οι μετρήσεις τηλεθέασης στα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές είναι. Αυτό αποκαλύφθηκε από τη μακρά συζήτηση πολιτικών και δημοσιογράφων στην «Ανατροπή» (Μega) του Γιάννη Πρετεντέρη, όπου η «πρόταση» Ρουσόπουλου πήρε τη μορφή που παίρνουν σχεδόν όλα τα ζητήματα στον τόπο, όταν τίθενται σε τηλεοπτικό διάλογο, δηλαδή αναλόγως ποιον πολιτικό χώρο υποστηρίζει ο πανελίστας, τάσσεται υπέρ ή κατά, ανεξαρτήτως του αν το ίδιο το ζήτημα που τίθεται προς συζήτηση έχει λογική βάση.

Με πάθος η Άννα Παναγιωταρέα ρίχτηκε στην υποστήριξη του κ. Ρουσόπουλου για παράδειγμα, με τέτοια ευχέρεια επιχειρημάτων που δεν την είχε ούτε ο κ. Γεωργιάδης, βουλευτής της Ν.Δ.

Το θέμα ωστόσο δεν είναι το ποιος υποστηρίζει τον κ. Ρουσόπουλο- αυτό αφορά άλλης τάξεως ζήτημα και όχι την τηλεθέαση- αλλά αν και κατά πόσο ευσταθεί σε μια σύγχρονη χώρα με υποτιθέμενη σύγχρονη λειτουργία αγοράς, αναπόσπαστο μέρος της οποίας είναι και η αγορά της τηλεόρασης, να τεθεί θέμα κατάργησης των μετρήσεων τηλεθέασης και μάλιστα από υπουργό της κυβέρνησης αρμόδιο για την εύρυθμη λειτουργία των μίντια.

Και δικαίως έθεσε το ρητορικό ερώτημα κατ΄ επανάληψη η Όλγα Τρέμη «γιατί επιλέχτηκε η συγκεκριμένη στιγμή για να γίνει μια τέτοια πρόταση».

Η απάντηση σε αυτό θα είχε μεγαλύτερο πολιτικό νόημα από το να μοιραστεί σε βίρτσουαλ στρατόπεδα των «υπέρ των μετρήσεων» και των «κατά των μετρήσεων» ο πολιτικός και ο δημοσιογραφικός κόσμος. Γιατί για όποιον γνωρίζει τις βασικές αρχές λειτουργίας των μίντια στις σύγχρονες χώρες γνωρίζει επίσης ότι η ιδιωτική τηλεόραση υπάρχει χάριν της αγοράς, που σημαίνει ότι χωρίς μετρήσεις δεν υπάρχει ούτε αγορά ούτε τηλεόραση- εκτός της επιδοτούμενης από τους πολίτες κρατικής, την οποία είχαμε άλλωστε σε μονοπωλιακή λειτουργία μέχρι πολύ πρόσφατα και χαιρετίσαμε την έλευση της ιδιωτικής ως «απελευθέρωση». Και μόνον η σύγχυση που επικρατούσε και ευσχήμως συντηρείται ακόμη σήμερα, για τους όρους υπό τους οποίους λειτουργεί η ιδιωτική τηλεόραση και για τους πραγματικούς της στόχους αρκεί για να ερμηνεύσει με πολιτικούς όρους την «πρόταση» Ρουσόπουλου. Παραμονές εκλογών είναι τουλάχιστον αστείο, αν όχι επικίνδυνα αφελές, να ανοίγουμε διάλογο για ένα θέμα που για όλο τον υπόλοιπο κόσμο δεν υφίσταται- όχι σε αυτή τη μορφή τουλάχιστον, γιατί απασχολεί η ποιότητα των μετρήσεων και όχι το αν θα υπάρχουν μετρήσεις- όταν στη χώρα μας έχουμε προβλήματα που υφίστανται και που πνίγουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Το ρητορικό ερώτημα της Όλγας Τρέμη έθεσε τη μοναδική πολιτική διάσταση που θα μπορούσε να έχει στην παρούσα χρονική στιγμή ένα βίρτσουαλ πρόβλημα, που θα διαμόρφωνε μια επιπλέον βίρτσουαλ πραγματικότητα.

Και το πόσο εύκολο είναι να συμβεί κάτι τέτοιο έγινε στην «Ανατροπή», όταν για παράδειγμα οι δηλώσεις Ευαγγελάτου για το θέμα, ότι θα ήταν καλύτερα ο κ. Ρουσόπουλος να ασχοληθεί με την κρατική τηλεόραση και να αφήσει τα ιδιωτικά κανάλια να αυτορυθμιστούν, προκάλεσαν την μήνιν του Νίκου Κακαουνάκη. Όχι όμως, για το γεγονός ότι ο Νίκος Ευαγγελάτος έγινε σταρ χάρη στα ποσοστά τηλεθέασης που κέρδισε το παιχνίδι του κιτρινισμού από τη δημοσιογραφική δεοντολογία, με κορυφαία στιγμή της καριέρας του την αλήστου μνήμης υπόθεση Σορίν Ματέι. Και αυτό συνέβη, όχι γιατί υπήρχαν οι μετρήσεις, αλλά γιατί δεν υπήρχαν οι κανόνες που θα εμπόδιζαν την τηλεόραση του διδύμου Μαλέλη-Ευαγγελάτου να διαμορφώσει τους δικούς της.

Αντ΄ αυτής της συζήτησης ο Νίκος Κακαουνάκης στράφηκε στη συμπεριφορά του Νίκου Ευαγγελάτου προς τον Αlpha και τον Δημήτρη Κοντομηνά (κανάλι που εργάζεται ο Νίκος Κακαουνάκης). Το σκοτεινό παρασκήνιο του τηλεοπτικού πεδίου ευνοείται από την ανυπαρξία νόμων, άρα κριτηρίων και όχι από την ύπαρξη μετρήσεων τηλεθέασης.


… χάρη σε «σκηνοθετικό εύρημα»

Μια πρόταση σαν αυτή του κ. Ρουσόπουλου (που όπως αποκαλύφθηκε δεν υπάρχει καν στον νόμο που έχει κατατεθεί στη Βουλή) άρα, άνευ αντικειμένου όχι μόνο στη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά και στην εγχώρια, βρήκε ωστόσο αντικείμενο στη στρεβλή πραγματικότητα του μιντιακού τοπίου.

Κάτι σαν «σκηνοθετικό εύρημα» για παραγωγή του βίρτσουαλ ριάλιτι μιας «δημοσιογραφικής» κόντρας, όπως ανάγλυφα σχημάτισε την εικόνα της η «Ανατροπή», αποκαλύπτοντας τα πραγματικά όρια των δυνατοτήτων ενός τέτοιου διαλόγου. Στενά, όσα και οι γνώσεις, που παραμερίζουμε προκειμένου να σχηματιστούν τα «στρατόπεδα» των φίλα προσκείμενων και των αντιπολιτευόμενων. Στη μέση μόνον η αφέλεια θριαμβεύει. Αυτή για το φιλοθεάμον.