[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αυγά στον αέρα

Σε μυστικές συναντήσεις στελέχη της ΔΕΗ πετάνε αυγά στον αέρα και προσπαθούνε να τα πιάσουν. Είναι πολύ γιαπωνέζικο, ελέγχει τα ρεφλέξ και τα εξασκεί, επιπλέον τα αυγά είναι φρέσκα, δεν βρωμάνε όταν σπάνε. Μην παραξενεύεστε που δεν τα βράζουν, άλλα ρεφλέξ έχεις όταν προσπαθείς να πιάσεις ωμά αυγά, άλλα όταν ξέρεις ότι είναι βρασμένα. Πρέπει να υπάρχει και υγρό στοιχείο για να αποκτά η διαδικασία το συμβολικό βάρος που είχαν οι συναντήσεις ευγενών, αυλικών, αρχιερέων, ανώτερων αξιωματούχων αρχαίων βασιλείων, τότε που κάνανε θυσίες, κοινωνούσαν από το ίδιο κύπελλο, κι έδιναν όρκους αλληλοϋποστήριξης. Τα σημερινά στελέχη επιχειρήσεων είναι κάτι σαν αυτούς τους παλιούς υψηλά ισταμένους, τους αρχαίους προνομιούχους, τους ιερείς και τους μάγους της φυλής.

Έχουν μεγάλους μισθούς, αν όχι στη ΔΕΗ οι συγκεκριμένοι, γενικά, σε επιχειρήσεις ανά τον κόσμο όλοι όσοι επαγγέλλονται τους διαχειριστές, κοινώς μάνατζερ, κι έχουν υψηλό στόχο την αύξηση κερδών με κάθε τρόπο. Κερδίζουν περισσότερα από τους σταρ του Χόλιγουντ, αστρονομικά ποσά για να ιερουργούν στην παγκόσμια θρησκεία της αναζήτησης όλο και φτηνότερης εργασίας, που δεν φοβάται να περιπλανηθεί σε άγνωστες ηπείρους, να ταξιδέψει, να μετακομίσει, να συγχωνευθεί, ακόμα λιγότερο να κάνει απολύσεις.

Χρειάζεται λοιπόν μερικές μυστικές τελετές, να εδραιώνει το συναίσθημα του ανήκειν στον κόσμο των προνομιούχων, εξωπραγματικών και εξωανθρώπινων πλασμάτων. Η οικονομική αργκό, καμπύλες και διαγράμματα, αριθμοί και ποσοστά δεν αρκούν. Δεν είναι αρκετά υποβλητικά. Κανονικά θα έπρεπε να δανείζονται από τη μία χώρα στην άλλη τελετές από τις παραδόσεις και τον πολιτισμό που φαντάζουν αρκετά εξωτικά και μαγικά, και μπορούν να περιβληθούν συμβολική αξία. Οπότε τα γιαπωνέζικα αυγά είναι ό,τι πρέπει. Αν και θα έπρεπε να είναι κλούβια.