Λατρεύτηκε από τη γενιά του ΄30

Το 1947 η Σουηδική Ακαδημία απένειμε το Νόμπελ στον Αντρέ Ζιντ (1869-1951) για «την αίσθηση μιας συνολικής ανανέωσης» που εκφράζει. Με κείμενό του απάντησε στους ακαδημαϊκούς: «Το πνεύμα της ανεξαρτησίας του έργου μου για το οποίο με βραβεύσατε, το αντιπροσωπεύει καλύτερα από εμένα ο Πολ Βαλερί και ασφαλώς ο θάνατός του, σας εμπόδισε να τον επιλέξετε στη θέση μου».

Δέκα χρόνια πριν, το 1936, πολιτικά συμπαθών, είχε προσκληθεί στη Μόσχα, όπου στην Κόκκινη Πλατεία εκφώνησε τον επικήδειο του Γκόρκι. Αργότερα, στο ταξιδιωτικό του «Τι είδα στη Ρωσία» (ελληνική έκδοση Αναγέννηση 1945) διατύπωσε τη διαφωνία του με την πολιτική των Σοβιετικών στον χώρο του πολιτισμού: «Αντί να παρέχεται ελευθερία στον δημιουργό, η τέχνη υποτάσσεται στην ορθοδοξία και βουλιάζει στον κομφορμισμό». Ο Λορεντζάτος ακολούθησε στη μελέτη του την υπόδειξη του συγγραφέα και στις 70 σελίδες της εργασίας του καταθέτει στην αναγνωστική του εμπειρία: «Καθώς τον διαβάζεις κυριεύεσαι χωρίς να θέλεις από τον ρυθμό της φράσης του· όπως όταν περνάει μια μουσική στον δρόμο, τα πόδια σου μπερδεύουν και θέλεις να πας μαζί της».

Ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας αν και είχε ιδιαίτερη απήχηση στη γενιά του ΄30 (Σεφέρης, Θεοτοκάς, Δημαράς κ.ά.) εν τούτοις τα περισσότερα έργα του δεν βρήκαν ανάλογη υποδοχή από τους εκδότες. Και ο «Θησέας» του ακόμη, μόνο τελευταία κυκλοφόρησε σε δόκιμη μετάφραση από τον Πατάκη.