[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μεσογειακή διατροφή

Η Μεσόγειος δίνει στην ξανθιά μετανάστρια από τον Βορρά, ήλιο ασορτί με το χρώμα των μαλλιών της.

Ίσως γι΄ αυτό τον αναγνωρίζει και συνεννοείται μαζί του με τρόπο που οι συνταξιούχοι εργοδότες της δεν πέτυχαν ποτέ. Καλλιέργησαν κι εκείνοι τη γη όταν τους δόθηκε ο ελεύθερος χρόνος της σύνταξης, φύτεψαν λαχανόκηπο με μικρά γραφικά χωρίσματα, αγόρασαν χώμα, έσκυβαν και τους πόνεσε η μέση, αλλά η γη δεν ανταποκρινόταν. Αν εξαιρέσεις τις πιπεριές, διευκρινίζει ο παππούς, αλλά τι να τις κάνεις τις πιπεράτες γεύσεις στα γεράματα; Χρειάζεσαι κάτι ήπιο και γενναιόδωρο, σαν την ντομάτα ας πούμε, να σε συμφιλιώνει με το περιβάλλον. Όμως η ντομάτα λες και αναγνώριζε τον ερασιτέχνη, δεν ωρίμασε ποτέ σωστά στα χέρια του, παρά τις συμβουλές και τα εγχειρίδια. Πράσινες τις έβλεπε, αλλά μέχρι να κοκκινίσουν χαλούσαν, δεν την ήθελαν τη ζωή.

Μελαγχολικές ντομάτες.

Πώς γίνεται τώρα λοιπόν, το ίδιο αυτό χώμα να ανταποκρίνεται τόσο πρόθυμα στην περιποίηση της ξένης γυναίκας, και να βγάζει ντομάτες γευστικότατες, χωρίς λιπάσματα, χωρίς μάγια, χωρίς Μότσαρτ, έτσι απλά, είναι μυστήριο. Κάτι ξέρει που εκείνοι αγνοούν, και για πρωινή διασκέδαση, με τον καφέ, σκαλίζει τα καφάσια με το χώμα, τα στηρίζει κιόλας ψηλά, για να μη σκύβει, σε λίγο θα τους βάλει και ρόδες να την ακολουθούν στο σπίτι, αστειεύεται η γιαγιά, πικαρισμένη για το μυστικό της εσωτερικήςβοηθού που δεν ανακάλυψε εκείνη.

Ίσως να είναι η επιθυμία για τον ήλιο σκέφτεται, καθώς απλώνει το πιρούνι της και πιάνει τη γνήσια ντοματούλα, γλυκιά, μεσογειακή, οικιακή. Τόσα χρόνια που της έλειψε, την έκανε να ξέρει να εκτιμά ακριβώς τις δυνάμεις του, ενώ εμείς…