[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ανακατωμένες μυρωδιές

Η άνοιξη μυρίζει, ευωδιάζει, χαϊδεύει τα ρουθούνια. Αλλά… τι μυρίζει ακριβώς; Δεν θα μπορούσες να το πεις εύκολα, κι όχι μόνο επειδή το λεξιλόγιο για τα αρώματα είναι φτωχό. Τα λουλούδια της ακακίας που επιδίδονται συστηματικά σε καθημερινές μεταμορφώσεις- στο Πεδίον του Άρεως και σε όλη την Αθήνα – από αφράτα λευκά έγιναν ψιλοδουλεμένα μπλε-ασημί, μυρίζουν ελαφρά και διακριτικά. Της νεραντζιάς τα άνθη είναι πιο επίμονα. Κι ένα σωρό άλλαπου ανακατεύο- νται πότε γλυκά, πότε με κάτι το αψύ που φέρνει αναμνήσεις σκληρής πάλης για την επιβίωση στη φύση- δεν τα ξέρουμε να τα ονομάσουμε. Το κακό είναι ότι με τη μύτη ανοιχτή και τα ρουθούνια σε εγρήγορση, όπως περνάμε από το πάρκο αυτό μας επιτίθεται η μυρωδιά των χημικών καμπινέδων που έχουν στήσει σε κάθε γωνιά πλέον. Τακτική υποχώρηση της ταλαιπωρημένης όσφρησης που τόλμησε να ξανοιχτεί στο δροσερό αεράκι. Δεν είναι κρίμα, το Πεδίον του Άρεως που τώρα έχει πραγματικά ξαναγίνει όαση της πρωτεύουσας- το καθαρίζουν, το φροντίζουν, έρχεται κόσμος από όλες τις γειτονιές για εκδρομή- να μην αξιώνεται να απαλλαγεί από αυτό τον βραχνά της βρώμας και της ασχήμιας; Έχει μάλιστα και τουαλέτες κτιστές, από πέτρα, κοντά στο άγαλμα του Κωνσταντίνου. Και είναι να απορεί κανείς: πιο πολύ στοιχίζει να προσλάβουν καθαρίστριες εκεί, από το να πηγαινοφέρνουν αυτά τα τσίγκινα κουτιά του μαρτυρίου; Πόσο είναι αυτό το ποσό και δεν αξίζουμε, οι Ευρωπαίοι περιπατητές της πόλης μας, τη δαπάνη; Αμ οι ήρωες; Οι μαρμάρινες προτομές στην αλέα που το διασχίζει, οι πολέμαρχοι του ΄21- αυτοί τουλάχιστον; Γιατί συχνά δεν σεβόμαστε τους εαυτούς μας, ας σεβαστούμε λοιπόν τους ένδοξους προγόνους, γιατί σε λίγο θα αρχίσουν να ζαρώνουν κι αυτοί, από αηδία, τα αυστηρά τους μούτρα.