Το πνεύμα του τόνου

Απεργίες

Είναι να μην είσαι υστερικός με την τάξη και τη σειρά ορισμένων πραγμάτων. Αλλιώς εκνευρίζεσαι, διπλασιάζεις το ηρεμιστικό, δυσανασχετείς. Το φαγητό την ορισμένη ώρα, ας πούμε, τον καφέ επίσης και αμέσως μετά η τελετή του διαβάσματος της εφημερίδας.

Αυτή η ιεροτελεστία με τα μεγάλα και ασήμαντα γεγονότα της οικουμένης, το κύριο άρθρο, τις θαυματουργές εικόνες του Κώστα Μητρόπουλου, τις ανταποκρίσεις, τα παράξενα του κόσμου, τις κριτικές με το δοξαστικό παραλήρημα ή το εφιαλτικό καταπόντισμα και, γιατί όχι, τα κοινωνικά, στα οποία πολλές φορές αναγνωρίζεις πρόσωπα που πολύ εκτίμησες.

Όπως και να το κάνουμε το διάβασμα της εφημερίδας είναι μια συνήθεια που δεν κόβεται. Μετά το διάβασμά της χαλαρώνεις. Σαν να έκανες ένεση ναρκωτικού.

Μοιραία, λοιπόν, όταν δεν έχεις εφημερίδα, ανοίγεις την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Μόνο που σήμερα ορισμένοι ομιλητές (δεν ξέρω πώς γίνεται και δεν απεργούν) είναι κάπως κουμπωμένοι. Δεν τρέχει «ο στόμας τους» όπως άλλες μέρες. Τι σημαίνει αυτό;

Απλούστατα δεν διάβασαν κι εκείνοι εφημερίδα, δεν κράτησαν τα αποκόμματα που τους ενδιέφεραν, δεν εκφωνήσανε λέξη προς λέξη όσα γράψανε με κόπο οι συνάδελφοί τους στις εφημερίδες, δεν πρόλαβαν έτσι να κάνουν ειδικά ρεπορτάζ πάνω σε θέματα που μόνο οι εφημερίδες αγγίζουν πρώτες. Το πρόβλημά τους θα είναι αν κηρύξουν οι δημοσιογράφοι των εφημερίδων απεργία διαρκείας.