[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Εργατική ξεκούραση

Στο Κτήμα Συγγρού η Πρωτομαγιά ήταν θαυμάσια, με τις μεγάλες μαργαρίτες που ονομάζονται Μάηδες να προσφέρονται σε τέτοια ανιδιοτελή αφθονία, που δεν χρειαζόταν να κόψεις κανένα άλλο λουλούδι για να γεμίσεις αγκαλιές. Βλέποντας τους εκδρομείς να κάνουν πικνίκ και να παίζουν μπάλα, τιμούσες τη μέρα που αφιερώθηκε στους αγώνες των εργατών, οι οποίοι έδωσαν και τη ζωή τους για περισσότερο ελεύθερο χρόνο, τότε που έπρεπε να δουλεύουν νυχθημερόν, από μικρά παιδιά, σε συνθήκες ανθυγιεινές και επικίνδυνες, χωρίς κανένα δικαίωμα. Ξεχασμένες ιστορίες, τώρα που τα εργοστάσια έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τις ανεπτυγμένες περιοχές και ο εργατικός κόσμος παλεύει πια κατά της ανεργίας. Οι καρποί των κόπων τους ωστόσο εκφράζονται με τη χαρά της άνοιξης, την ουσία της Πρωτομαγιάς, καλύτερα από κάθε άλλη γιορτή, κι είναι να απορείς, πώς στις ΗΠΑ ας πούμε, όπου έγινε και το περιστατικό που τιμούμε, στο Σικάγο, αντέχουν να μη γιορτάζουν εργατική Πρωτομαγιά και να έχουν τη Μέρα των Σωματείων, κάπου στο μελαγχολικό φθινόπωρο, νομίζω. Η φυσιολατρική μη εργασία είναι τόσο φιλοσοφημένη, που ξεχνάς ότι εμείς εδώ, ναι μεν γιορτάζουμε εργατικά την Πρωτομαγιά, με αργία- απεργία και όλα τα καλά, αλλά τα εργατικά μας ασφαλιστικά ταμεία συνεχίζουν να είναι κρατικοί οργανισμοί, όπως τότε που ιδρύθηκαν, με όλα τα διεστραμμένα αποτελέσματα που βιώνουμε, διορισμούς διοικητών και παράξενες επενδύσεις με χασούρα για τους ασφαλισμένους και κίνητρα έξω από τα συμφέροντά τους. Καλύτερα να τα ξεχνάς αυτά, πλέκοντας στεφάνια με μαργαρίτες και ατενίζοντας την αγρίως ερειπωμένη βίλα του Συγγρού, να σκέφτεσαι πώς καταντάνε τα μεγαλεία. Με την ελπίδα ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα την έχουν ανακαινίσει, τη βίλα, να πιεις ένα νερό στο αναψυκτήριο που εύχεσαι να εγκατασταθεί εκεί, για το ξαπόσταμα του εργάτη.