[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πρώτα μπάνια του λαού

Oι θάλασσες, λένε, ανεβαίνουν και θα σκεπάσουν τις πόλεις, αλλά ετούτη εδώ, η παλιά μου γνώριμη που είχα να τη δω από τον Οκτώβρη, έχει εμφανώς κατέβει. Η προβλήτα που την έγλειφε το κύμα έχει βρεθεί βαθιά μέσα στην αμμουδιά και οι πρώτοι επισκέπτες θα μάζεψαν τα καβουράκια, αν υπήρχαν καβουράκια.

Μπορεί πολύ αργά να υποχώρησε, να μην άφησε τίποτα, ούτε την πιο αργόστροφη μορφή ζωής της εκτεθειμένη. Πήγε να αυτοσυγκεντρωθεί στους βυθούς της, να προσηλωθεί στους αχινούς και στις θαλάσσιες ανεμώνες της; Μυστήριο. Μήπως φεύγει από εδώ κι ανεβαίνει στην Ολλανδία; Να κουράστηκε από χειμωνιάτικους θυμούς, που φέρανε τα φύκια στρώμα μέχρι τον δρόμο; Πάντως μοιάζει απολύτως ευχαριστημένη από τον εαυτό της, γαλάζια και ήρεμη, λιάζεται και θαυμάζεται στην απεραντοσύνη της. Πάντα εκθαμβωτική στο πρώτο βλέμμα, όταν την έχεις ξεχάσει για καιρό, έστω για μήνες, πάντα εμπνέει δέος και μια διάθεση να εγκαταλειφθείς, να αφήσεις στην επιφάνεια ό,τι βαρύ με κόπο μάζεψες, να δεις αν θα επιπλεύσει. Ο πειρασμός της άνωσης. Στην ξηρά τα αγριολούλουδα είναι όλα κίτρινα. Φαίνεται ότι υπάρχει κάποια πάλη των χρωμάτων, κυριαρχούν τα σκληροτράχηλα, που δεν χρειάζονται περιποιήσεις, επιβιώνουν ακόμα κι ανάμεσα σε λαούς που δεν τα θέλουν, προβάλλουν το θράσος και τον θρίαμβο, δεν αφήνουν να εκφραστούν συναισθήματα πιο απαλά, πιο μελαγχολικά, ροζ, μοβ, μόνο κραυγές, κίτρινα! Σα να βγάζουν γλώσσα στους βιαστικούς περαστικούς από τη φύση, τους επισκέπτες της Κυριακής που τρέχουν να προλάβουν το μποτιλιάρισμα, ανοίγουν το παράθυρο του αυτοκινήτου τους καμιά φορά και πετάνε και κανένα αναμμένο τσιγάρο καμιά φορά, να εκδικηθούν, αλλά οι μαργαριτούλες απτόητες σείουν τα κεφαλάκια τους σε άλλον, προκλητικά αργό ρυθμό και συνεχίζουν να λάμπουν.