Το πνεύμα του τόνου

«Ζητείται ελπίς»!

«Ζητείται ελπίς» μας μηνούσε απ΄ το 1960 ο Αντώνης Σαμαράκης! Άλλοτε τη βρίσκαμε, άλλοτε τη χάναμε, όσο κι αν αυτή πάντα πεθαίνει τελευταία. Στις μέρες μας, κάποιοι «πονηροί πολιτευτές» και ποιος να τους πιστέψει, εκπέμπουν SΟS για ήθος, φιλότιμο, ευθιξία, ευθύνη…

«Ζητείται ήθος, αλλά δεν ανευρίσκεται», «Ζητείται φιλότιμο, αλλά ουδείς συγκινείται», «Έχει χαθεί κάθε όριο στοιχειώδους ευθιξίας». «Ζητείται πολιτικό ήθος και ευθύνη» κράζουν. Οποία υποκρισία! Ζητείται από άλλους, κάτι που δυστυχώς οι ίδιοι έχουν απολέσει ανενδειάστως προ πολλού, όταν «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ», με πράξεις και λόγους καταδικαστέους, «εκλείσθησαν από τον κόσμον (τα πόστα) έξω»!

Όταν θα «ξαναμπούν», όταν θα «ξαναρθούν στα πράγματα», οι ίδιες λέξεις που επικαλούνται τώρα, ήθος, φιλότιμο, ευθιξία, ευθύνη θα διαγραφούν αυτομάτως κι απ΄ το λεξιλόγιο κι απ΄ το μυαλό τους. Θα τις αδράξουν, σαν μπάλα που σουτάρεται δυνατά, οι αντίπαλοι, θα τις υιοθετήσουν, θα τις κάνουν λάβαρό τους κι έτσι θα ξανακούμε τα ίδια «Ζητείται» από άλλες φωνές κι άλλα πρόσωπα, παρόμοιου βεληνεκούς, κι η «ελπίς» του Σαμαράκη θα αιωρείται ανεπίδοτη αιωνίως. Σε τόση ανυποληψία και ευτελισμό έχουνε πέσει όλες αυτές οι πολιτικές, πολιτιστικές, δημοκρατικές έννοιες, αξίες και αρχές, που σε πρόσφατο Συνέδριο Νεολαίας Κόμματος, (άξιοι μαθητές των δασκάλων τους) όχι μόνο δεν άφησαν τους προσκεκλημένους τους των άλλων Νεολαιών να μιλήσουν, αλλά τους γιουχάισαν αγρίως. Μέλλον λαμπρόν μας αναμένει, με ματαιωμένες ελπίδες. «Η ζωή τραβάει την ανηφόρα» μετά δυσκολίας, στην κυριολεξία.

Έπεται η κατηφόρα ή μάλλον η αναπόφευκτη κατρακύλα!