Δίκτυο

Κάτι σαν «ΚΨΜ»

«Υπέροχη η πόλη, πολύ καλά τα ξενοδοχεία της, και τόσα πολλά θέατρα… Ανεβάζετε και παραστάσεις;», ρωτούσε η νεαρή συνάδελφος εξ Ιταλίας, ενθουσιασμένη από τη φιλοξενία και τις εκδηλώσεις για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. Όχι, είμαστε μόνο το «ΚΨΜ» (Κέντρο Ψυχαγωγίας Μονάδος- της Ευρώπης εν προκειμένω).

Διότι οι 800.000 ευρώ που εξασφάλισε το ΚΘΒΕ από τα ευρωπαϊκά προγράμματα για τη φιλοξενία δόθηκαν στα ξενοδοχεία της πόλης, στην τροφοδοσία, στην οργάνωση γενικότερα και μάλλον δεν έφτασαν. Τα έσοδα είναι στην καλύτερη περίπτωση περί τα 2.000 ευρώ από τα περίπου 30 εισιτήρια που πουλήθηκαν (τόσα έμειναν!) αντί 60 και 40 ευρώ σε κάποιους μανιώδεις θεατρόφιλους της πόλης. Οι ξένοι που ήρθαν δε, έφυγαν με την εντύπωση (ελλείψει αντιθέτου επιχειρήματος) ότι εμείς δεν κάνουμε θέατρο. Έχουμε τις σκηνές για να φιλοξενούμε. Χάθηκε η ευκαιρία, εκτός από ζεστούς μεζέδες, να δίναμε τη δυνατότητα στους Ευρωπαίους θεατρανθρώπους να… δοκιμάσουν και μια ντόπια θεατρική παράσταση. Ή αυτές δεν τρώγονται με τίποτα;


«Σκύψε, έρχεται βόμβα!»

Ένα κείμενο για την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη που έγραψε ο Νικ Γκέιτζ (ή Νίκος Γκατζογιάννης, συγγραφέας του πολιτικού μπεστ σέλερ «Ελένη») στο περιοδικό «Vanity Fair», ίσως καταλήξει να γίνει ταινία χολιγουντιανής παραγωγής. Με τα ονόματα Τζορτζ Κλούνι και Νίκολας Κέιτζ να ακούγονται για πρωταγωνιστές και τον Όλιβερ Στόουν για σκηνοθέτη. Το εκτενές άρθρο που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό τον περασμένο Ιανουάριο φώτιζε την προσωπικότητα και τις μεθόδους τού τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη καθώς και του τότε αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας Φώτη Νασιάκου. Μόνο που ο συγγραφέας του άρθρου περιέγραφε μιαν ατμόσφαιρα για την Αθήνα στα χρόνια δράσης της 17 Ν ανυπόστατα τρομακτική. Ότι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας ζούσαν σε συνθήκες Βηρυτού, με τον φόβο ότι διαρκώς έσκαγαν βόμβες και εκτοξεύονταν ρουκέτες. Μήπως αυτή η «συγγραφική αδεία» έμπνευση αποτυπωθεί και στο χολιγουντιανό σενάριο;


Kατά της βίας

Δεν είχε πολύ κόσμο την Πέμπτη το βράδυ στο Γαλλικό Ινστιτούτο, αλλά η ομιλία του Αμπντελουάχαμπ Μεντέμπ, αυτού του υπερδραστήριου Γαλλοτυνήσιου αριστερού καθηγητή, είχε ενδιαφέρον. Ίσως και γιατί βρισκόταν στην Ελλάδα, μίλησε αρκετά για μια ενδιαφέρουσα ιδέα που έχει να κάνει με την Αρχαία Ελλάδα και που θα μπορούσε να συμβάλει στην εκτόνωση της θρησκευτικής βίας. Η τζιχάντ, είπε, διακρίνεται σε ελάσσονα και μείζονα. Οι θεωρητικοί του Ισλάμ γνωρίζουν ότι ο ιερός πόλεμος όπως τον ξέρουμε είναι η ελάσσων τζιχάντ. Αυτή του πολέμου με τους «απίστους». Η μείζων τζιχάντ, που δεν προβάλλεται σήμερα, είναι ο πόλεμος του πιστού με τον εαυτό του. Γι΄ αυτή την ιδέα υπάρχουν πολύ ωραία κείμενα του παρελθόντος τα οποία συσχετίζουν αυτή την άλλη τζιχάντ, που είναι και ο τελικός στόχος του πιστού, με την κάθαρση των Πυθαγορείων. Οι προσωκρατικοί, ιδίως ο Εμπεδοκλής, κατακλύζουν παλιά ισλαμικά κείμενα, ακόμα και του 11ου αιώνα. Η επαναφορά των ιδεών αυτών, λέει ο Μεντέμπ, θα οδηγούσε στις κοινές ρίζες του μονοθεϊσμού μέσα από την ελληνική γραμματεία και θα μπορούσε να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός σχεδίου παγκόσμιας ειρήνης μέσω της «αδρανοποίησης της βίας στο εσωτερικό του Θεού». Υπέρμαχος του διαλόγου σε επίπεδο θεολογικό, ως μόνης δυνατότητας να οδηγηθούμε σε άρση των θρησκευτικών φανατισμών, ο Μεντέμπ δείχνει δρόμους που η πολιτική αγνοεί. Για να αποδειχθεί, ειρήσθω εν παρόδω, ότι η Γαλλία διαθέτει πάντα πρωτοποριακή διανόηση, που καμία σχέση δεν έχει με τη ρηχότητα λόγου των πολιτικών της αυτές τις ημέρες. Όσο για μας, μάλλον συνεχίζουμε να κοκορευόμαστε ανοήτως για τον πανάρχαιο πολιτισμό μας, ενώ την ίδια στιγμή ελάχιστα τον γνωρίζουμε. Ή ελάχιστα κατανοούμε πόσο ισχυρούς θα μπορούσε να μας κάνει.